Kilsə və Yəhudilər: Məbədin Dağıdılması

Kilsə və Yəhudilər: Məbədin Dağıdılması

>

"Kilsə və Yəhudilər" adlı davam edən mühazirələr silsiləsinin səkkizinci və son seqmentidir, Dr. Neiman, erkən Xristianlar və Yəhudilər arasında mövcud olan ziddiyyətləri təhlil edir və Xristianların teoloji nəticələrinə qarşı çıxmağa çalışır. Yəhudi Xalqları.


Yəhudilərin Romaya niyə üsyan etdiklərini anlamaq çətin deyil. Eramızdan əvvəl 63 -cü ildə Romalılar İsraili işğal etdikdə. Yəhudilərin həyatı üç əsas səbəbdən getdikcə çətinləşdi: vergilər, Baş Kahin üzərində Roma nəzarəti və Romalıların yəhudilərə ümumi rəftarı. Bütpərəst Yunan-Roma dünyası ilə yəhudilərin bir Tanrıya olan inancı arasındakı ideoloji fərqlər də sonda üsyana səbəb olan siyasi gərginliyin mərkəzində idi.

Heç kim vergiyə cəlb olunmağı sevmir, amma Roma hakimiyyəti dövründə vergilər daha da çətin bir məsələ halına gəldi. Roma valiləri İsraildə vergi gəlirlərinin toplanmasından məsuldur, ancaq İmperatorluğa görə yalnız pul yığmazdılar. Əksinə, məbləği artırıb artıq pulu cibinə atardılar. Bu davranış Roma qanunları ilə icazə verildi, buna görə vergi ödənişləri həddindən artıq yüksək olduqda yəhudilərin getməli olduğu heç kim yox idi.

Roma işğalının başqa bir üzücü cəhəti, Məbəddə xidmət edən və ən müqəddəs günlərində Yəhudi xalqını təmsil edən Baş Kahinə necə təsir etməsi idi. Yəhudilər həmişə Baş Kahinlərini seçsələr də, Roma hakimiyyəti altında Romalılar bu vəzifəni kimin tutacağına qərar verdilər. Nəticədə, tez -tez Baş Kahin vəzifəsinə təyin olunan Roma ilə sui -qəsd edən insanlar idi və bununla da yəhudi xalqının ən az etibar etdiyi insanlara cəmiyyətdəki ən yüksək mövqeyi verdilər.

Sonra Roma İmperatoru Caligula hakimiyyətə gəldi və eramızın 39 -cu ilində özünü tanrı elan etdi və öz simasında heykəllərin, məbəd daxil olmaqla, hər bir ibadət evində yerləşdirilməsini əmr etdi. Bütpərəstlik yəhudi inanclarına uyğun olmadığı üçün yəhudilər bütpərəst tanrı heykəlini Məbəddə yerləşdirməkdən imtina etdilər. Cavab olaraq, Caligula Məbədi tamamilə məhv etməklə təhdid etdi, lakin İmperator təhdidini həyata keçirə bilməyəndən sonra Praetorian Guard üzvləri onu öldürdü.

Bu vaxt Zealotlar kimi tanınan bir yəhudi qrupu aktivləşdi. Yəhudilərin siyasi və dini azadlıqlarını əldə etmələrini mümkün edərsə, hər hansı bir hərəkətin haqlı olduğuna inanırdılar. Caligula'nın təhdidləri daha çox insanı Zealotlara qoşulmağa inandırdı və İmperator öldürüldükdə bir çoxları, üsyan etmək qərarına gəlsələr, Allahın yəhudiləri müdafiə edəcəyinə işarə olaraq qəbul etdilər.

Bütün bunlara əlavə olaraq - vergilər, Baş kahin və Kaliqulanın bütpərəst tələblərinə Roma nəzarəti - yəhudilərə ümumi münasibət var idi. Roma əsgərləri açıq şəkildə onlara qarşı ayrı -seçkilik etdilər, hətta Məbəddə özlərini ifşa etdilər və bir anda Tövrat kitabını yandırdılar. Başqa bir hadisədə, Qeysəriyyədəki yunanlar, sinaqoq qarşısında quşları qurban kəsərkən, Roma əsgərlərinin görünüşünə mane olmadı.

Nəhayət, Nero imperator olanda Florus adlı bir qubernator onu yəhudilərin İmperiya vətəndaşı statusunu ləğv etməyə inandırdı. Yəhudi olmayan hər hansı bir vətəndaş onlara təcavüz etməyi seçərsə, statusdakı bu dəyişiklik onları müdafiəsiz qoydu.


Eusebius və#39 kilsə tarixindən parçalar,

Fəsil V. Yəhudilərin Məsihdən sonra sonuncu mühasirəsi.

1 Nero on üç il hakimiyyəti ələ keçirdikdən və Galba ilə Oto bir il altı ay hökm sürdükdən sonra, Yəhudilərə qarşı kampaniyalarda fərqlənən Vespasian, Yəhudeyada suveren elan edildi və ordulardan İmperator titulu aldı. . Buna görə də dərhal Romaya yola düşərək yəhudilərə qarşı müharibənin aparılmasını oğlu Titusa həvalə etdi.

2 Yəhudilər, Xilaskarımızın yüksəlişindən sonra, ona qarşı törətdikləri cinayətlərə əlavə olaraq, həvarilərinə qarşı bacardıqları qədər hiylə qurmuşdular. Əvvəlcə Stiven onlar tərəfindən daşqalaq edilərək öldürüldü və ondan sonra Zebedeyin oğlu və Yəhyanın qardaşı Ceymsin başı kəsildi və nəhayət Xilaskarımızın yüksəlişindən sonra Yerusəlimdə yepiskopluq kreslosunu əldə edən Ceyms öldü. artıq təsvir olunan üsul. Ancaq məhv olmaq üçün fasiləsiz olaraq hiylə quran və Yəhudeya ölkəsindən qovulan digər həvarilər, Məsihin gücünə güvənərək Müjdəni təbliğ etmək üçün bütün millətlərə getdilər. onlara, & quot; Gedin və mənim adımdan bütün millətlərə şagird hazırlayın. & quot;

3 Lakin Yerusəlimdəki kilsə adamlarına müharibədən əvvəl oradakı təsdiq edilmiş adamlara şəhəri tərk etmək və Pella adlı Perea adlı bir şəhərdə məskunlaşmaq barədə vəhy verilmişdi. Məsihə iman gətirənlər Yerusəlimdən oraya gəldikdə, sanki Yəhudilərin kral şəhəri və bütün Yəhudi ölkəsi müqəddəs adamlardan tamamilə məhrum idi, Allahın hökmü uzun müddətdir ki, bu cür qəzəblənənləri üstələyirdi. Məsih və həvariləri bu pis nəsilləri tamamilə məhv etdilər.

4 Ancaq o dövrdə Yəhudeya sakinlərinin xüsusilə məruz qaldıqları çoxlu müsibətlərin, qılıncdan, aclıqdan və qadınlardan və uşaqlardan ibarət olan millətin başına gələn bəlaların sayı. Ölümün digər formaları ilə-saysız-hesabsız, bütün bunlar, eləcə də Yəhudeya şəhərlərinə qarşı həyata keçirilən bir çox böyük mühasirə və həddindən artıq. Mükəmməl bir təhlükəsizlik şəhəri olaraq Yerusəlimə qaçanların çəkdikləri əziyyətlər, nəhayət bütün müharibənin gedişi, habelə onun xüsusi hadisələri və nəhayət peyğəmbərlər tərəfindən elan edilmiş xarabalıqların iyrəncliyi. , Tanrının ən qədim məbədində dayandı, indi yanğınla tamamilə və son olaraq məhv edilməsini gözləyən məbəd- bütün bunları arzulayan hər kəs Josephusun yazdığı tarixdə dəqiq təsvir olunmuşdur.

5 Ancaq qeyd etmək lazımdır ki, bu yazıçı qeyd edir ki, Pasxa bayramı zamanı bütün Yəhudeyadan toplananların sayı, üç milyon nəfəri, Qüdsdə həbsxanada bağlandıqlarını qeyd edir. öz sözləri.

6 Çünki Xilaskara və hamının xeyirxahlığına, Allahın Məsihinə əziyyət verdikləri günlərdə, həbsxanada kvotaları bağlamaları, ilahi ədalətin əlləri.

7 Ancaq qılıncla və başqa vasitələrlə onlara edilən cəhdlərdən əziyyət çəkdikləri bəlalardan keçərək, bu əsəri oxuyanların bilmə vasitələrinə sahib ola bilmələri üçün yalnız aclığın yaratdığı bəlaları izah etmək lazım olduğunu düşünürəm. Allah uzun müddət Allahın Məsihinə qarşı etdikləri pisliklərə görə onlardan qisas alacaq.

VI fəsil. Onları əzən aclıq.

1 Yusifin Tarixinin beşinci kitabını yenidən əlimizə alaraq, sonra baş verən hadisələrin faciəsindən keçək.

2 & quot; Zənginlər üçün & quot; & quot; qalmaq eyni dərəcədə təhlükəli idi. Çöllərə gedəcəklərini bəhanə edərək, adamlar sərvətlərinə görə öldürüldü. Aclıq ilə birlikdə fitnə çılğınlığı artdı və hər iki bədbəxtlik gündən -günə daha da alovlandı.

3 Görüləcək heç bir yer yox idi, ancaq evlərə girəndə adamlar onları yaxından axtardılar və yemək üçün bir şey tapdıqda sahiblərinə heç bir şey olmadığını inkar etdikləri üçün əzab verdilər, amma heç bir şey tapmasalar da onlara işgəncə verdilər. daha diqqətlə gizlətdikləri torpaq.

4 Yemək yeyib -yemədiklərinin sübutu yoxsul bədbəxtlərin bədənlərində tapıldı. Onlardan hələ də yaxşı vəziyyətdə olduqlarını güman etdikləri kimi, qida ilə yaxşı təmin olunduqlarını, onsuz da boşa gedənlərin yanından keçdiklərini, çünki yoxsulluqdan ölmək üzrə olanları öldürmək absurd görünürdü.

5 Doğrudan da, bir çoxları varlılar sinfinə mənsub olsalar, yoxsul olsalar arpa taxılını bir ölçü buğda üçün gizli şəkildə satdılar. Sonra evlərinin ən dərin yerlərində özlərini bağlayaraq, bəziləri dəhşətli ehtiyacları üzündən çörəksiz taxıl yeyirdilər, digərləri isə zərurət və qorxunun göstərişi ilə bişirdilər.

6 Heç bir yerdə süfrə açılmadı, lakin hələ də bişməmiş yeməyi oddan qoparıb parçaladılar. Gediş haqqı nə qədər acınacaqlı idi və daha zəiflərin yas saxladığını, daha güclülərin bolluq təmin etdiyini görmək ağlasığmaz bir mənzərə idi.

7 Bütün pisliklərdən əslində aclıq ən pisidir və heç bir şeyi utandırmaq qədər təsirli şəkildə məhv etmir. Başqa şərtlərdə hörmətə layiq olanlara görə, qıtlıq içində nifrət edilir. Qadınlar yeməkləri ərlərinin və uşaqlarının ağızlarından, atalarından və ən acınacaqlısı olan anaları körpələrindən götürdülər. həyatı dəstəkləyən son damlaları köpükləndirir.

8 Yemək yeyərkən belə kəşf edilməmiş qalmadılar. Amma hər yerdə üsyançılar görünürdülər ki, hətta bu ərzaq hissələrini də əllərindən alsınlar. Çünki bir evi bağladıqlarını görəndə, içərilərinin yemək aldığına işarə kimi baxırdılar. Və dərhal qapıları açaraq içəri girərək yediklərini əllərindən aldılar, az qala boğazlarından çıxardılar.

9 Yeməklərindən yapışan qocalar döyüldü və qadınlar əllərində gizlədərsə, saçları yırtıldı. Nə ağ saçlara, nə də körpələrə yazığım gəlmədi, ancaq yemək parçalarına yapışan körpələri götürüb yerə yıxdılar. Ancaq girişlərini gözləyənlər və ələ keçirmək istədiklərini udanlar, sanki özləri tərəfindən haqsızlığa uğramış kimi daha qəddar idilər.

10 Yemək tapmaq üçün ən dəhşətli işgəncə üsullarını hazırladılar, kasıb yazıqların acı otları olan yerlərini kəsdilər və oturacaqlarını iti çubuqlarla deşdilər. İnsanlar bir çörək sahibi olduqlarını etiraf etməyə məcbur etmək və ya gizlətdikləri bir dənə də arpa ifşa etmək üçün onları eşitmək belə qorxunc şeylərə düçar oldular. Ancaq əzab çəkənlərin özləri aclıq çəkmirdilər.

11 Gerçəklikdən bu hərəkətə sürüklənsəydilər də, davranışları bir az da barbar görünə bilərdi, amma bunu öz dəliliklərindən istifadə etmək və gələcək günlərdə özlərinə ruzi vermək üçün etdilər.

12 Kimsə gecələr şəhərdən çölə çıxanda vəhşi otlar və otlar yığmaq üçün Romalıların dayaq məntəqələrinə qədər gedəndə onun yanına getdilər və düşməndən artıq qaçdığını düşünəndə gətirdiklərini ələ keçirdilər. adam tez -tez onlara yalvarıb, Allahın ən dəhşətli adını çağıraraq, həyatını təhlükəyə ataraq əldə etdiyi şeylərin bir hissəsini ona vermələrini istəsə də, ona heç nə geri verməzlər. Həqiqətən də, talan edilənin də öldürülməməsi şanslı idi

Josephus, başqa şeyləri izah etdikdən sonra bunları əlavə edir: & quot; Şəhərdən çıxma ehtimalına son qoyularaq, yəhudilərin təhlükəsizliyi ilə bağlı bütün ümidlər kəsildi. Qıtlıq artdı və evləri və ailələri ilə insanları yedi. Və otaqlar ölü qadın və uşaqlarla, şəhərin zolaqları qocaların cəsədləri ilə dolu idi.

14 Aclıqdan şişmiş uşaqlar və gənclər, kölgə kimi bazar yerlərində dolaşdılar və ölüm əzabının onlara çatdığı hər yerə yıxıldılar. Xəstələr hətta öz qohumlarını da dəfn edəcək qədər güclü deyildilər və gücə sahib olanlar ölülərin çoxluğu və öz talelərinin qeyri -müəyyənliyi üzündən tərəddüd etdilər. Doğrudan da, bir çoxları başqalarını dəfn edərkən öldülər və bir çoxları ölüm gəlmədən özlərini məzarlarına qoydular.

15 Bu bədbəxtliklərin altında nə ağlamaq var idi, nə də ağlamaq. Uzun müddət ölənlər quru gözləri ilə özlərindən əvvəl istirahətə gedənlərə baxırdılar. Dərin sükut və ölüm dolu gecə şəhəri mühasirəyə aldı.

16 Lakin quldurlar bu səfalətlərdən daha dəhşətli idi, çünki onlar indi qəbir olan evləri açdılar, ölüləri soydular və bədənlərindən örtüyü soydular və gülüb getdilər. Ölü cəsədlərdə qılınclarının uclarını sınadılar və hələ də diri yerdə yatanların bəziləri silahlarını sınamaq üçün keçdilər. Ancaq sağ əllərini və qılınclarını üstünə çəkmələri üçün dua edənlər, aclıq nəticəsində məhv olmaq üçün hörmətsizliklə ayrıldılar. Bunların hər biri gözlərini məbədə dikmiş halda öldü və fitnəkarları sağ buraxdılar.

17 Bunlar əvvəlcə ölülərin üfunət qoxusuna dözə bilmədikləri üçün onları dövlət xəzinəsindən dəfn etməyi əmr etdilər. Ancaq sonra bunu edə bilməyəndə cəsədləri divarlardan səngərə atdılar.

18 Titus ətrafa gedib ölülərlə dolu səngərləri və çürük bədənlərdən axan qalın qanı görəndə yüksək səslə ah çəkdi və əllərini qaldıraraq Tanrını çağırdı ki, bu onun işi deyil.

19 Başqa şeylər haqqında danışdıqdan sonra, Josephus davam edir: & quot; Hisslərimin məni məcbur etdiyini açıqlamaqdan çəkinmirəm. Düşünürəm ki, Romalılar bu günahkar bədbəxtlərə qarşı gəlməyi daha uzun müddət gecikdirsəydilər, şəhər uçuruma uğrayacaqdı, ya da daşqınla boğulacaqdı, ya da dağıdılmış Sodom kimi ildırım vuracaqdı. Çünki bu cür əzaba düçar olanlardan daha çox allahsız bir nəsil dünyaya gətirdi. Dəlilikləri ilə həqiqətən də bütün insanlar məhv edildi

20 Və altıncı kitabda belə yazır: & quot; Şəhərdə aclıqdan həlak olanların sayı saysız -hesabsız idi və danışa bilmədikləri müsibətlər. Çünki hər hansı bir evdə yemək kölgəsi göründüyü qədər müharibə gedirdi və ən əziz dostlar bir-biri ilə əlbəyaxa dava edir və həyatın ən bədbəxt dayaqlarını bir-birindən qopardılar.

21 Ölənlərin belə yeməksiz qaldıqlarına inanmazdılar, amma soyğunçular ömrünün sonuna qədər onları axtarıb tapardılar ki, kimsə yeməyi qoynunda gizlədərkən ölümə bənzəməsin. Yemək istəmədikləri üçün ağızları açılaraq dəli itlər kimi büdrədilər, yerindən tərpəndilər, içkiləri içmiş kimi qapıları döydülər və iktidarsızlıq halında bir saat ərzində iki -üç dəfə eyni evlərə girəcəkdilər.

22 Ehtiyac onları tapdıqları hər şeyi yeməyə vadar etdi və ağılsız heyvanların ən çirkininə belə yaraşmayan şeyləri yeyib yeydilər. Nəhayət, kəmərlərindən və ayaqqabılarından belə çəkinmədilər, qalxanlarının dərisini soyub yeyib qurtardılar. Bəziləri yemək üçün hətta köhnə otdan da istifadə edir, digərləri isə saman yığaraq ən kiçik çəkisini dörd Attic drchmae -yə satırdılar.

23 & quot; Amma niyə aclıq zamanı cansız şeylərə qarşı edilən həyasızlıqdan danışmalıyam? Çünki nə yunanlar, nə də barbarlar tərəfindən qeydə alınmış qorxunc, eşitmək inanılmaz bir faktı danışacağam. Həqiqətən də, öz yaşımda saysız -hesabsız şahidlərim olmasaydı, nəsillərə inanılmaz nağıllar danışan kimi görünməyim üçün bu fəlakəti məmnuniyyətlə atmalıydım. Üstəlik, çəkdiyi əzabların hesabını basdırsam, ölkəmə pis xidmət göstərməliyəm.

24 İordan çayının o tayında yaşayan Məryəm adlı bir qadın var idi, atası Elezer idi, Bathezor kəndindən issop evi). Ailəsi və var -dövləti ilə seçilirdi, qalanlarla birlikdə Yerusəlimə qaçdı və mühasirə zamanı onlarla birlikdə orada gizləndi.

25 Zalımlar, Pereyadan şəhərə gətirdiyi əmlakın qalan hissəsini ona qarət etdilər. Mülkiyyətinin qalıqları və görüləcək hər hansı bir yemək, gözətçilər hər gün tələsik oradan qaçırdılar. Bu qadını dəhşətli dərəcədə qəzəbləndirdi və tez -tez qınamaları və təhqirləri ilə təcavüzkar yaramazların özünə qarşı qəzəbini oyatdı.

26 Amma kimsə nə qəzəbdən, nə də rəhmdən onu öldürməzdi və başqalarının yeməsi üçün yemək tapmaqdan bezmişdi. Axtarış da artıq hər yerdə çətinləşdi və aclıq onun bağırsağını və iliyini deşdi, qəzəb aclıqdan daha şiddətli bir şəkildə şiddətləndi. Məsləhətçisi olaraq qəzəb və zərurət alaraq ən qeyri -təbii bir iş gördü.

27 Döşünü əmən bir uşağı tutaraq dedi: "Ey yazıq uşaq, müharibədə, aclıqda, fitnədə, səni nə üçün qoruyum? Romalılar arasında kölə olsaq da, onlarla yaşamağa icazə verilsə belə. Lakin aclığın köləliyi belə gözlədiyi və üsyan edənlərin hər ikisindən daha qəddar olduğu bildirilir. Gəl, mənim üçün yemək, bu iğtişaşçılar üçün qəzəb və dünyaya bir söz ol, çünki yəhudilərin bəlalarını tamamlamaq istəyən budur.

28 Bunu söyləyəndə oğlunu öldürdü və qovurdu, yarısını özü yedi, qalanını da örtdü. Tezliklə qiyamçılar hadisə yerinə çıxdı və pis qoxunu iyləyib hazırladıqlarını göstərməyincə dərhal onu öldürməklə hədələdilər. Cavab verdi ki, onlar üçün əla bir hissə saxlamışam və uşağın qalıqlarını açmışam.

29 Dərhal dəhşət və təəccüb içində tutdular və bu mənzərəni görüb heyrətə gəldilər. Amma dedi ki, bu mənim öz oğlumdur, əməl mənimdir. Yeyin, çünki mən də yedim. Nə qadından daha mərhəmətli, nə də anadan daha mərhəmətli olun. Ancaq çox dindar olsanız və qurbanlığımdan çəkinsəniz, artıq yemişəm, qalanları da mənim üçün qalsın.

30 Bu sözləri eşidən adamlar titrəyə -titrəyə çölə çıxdılar. Bütün şəhər dəhşətli cinayətlə doldu və hamısı öz gözləri qarşısında dəhşətli hərəkəti təsəvvür etdikləri kimi, sanki bunu özləri etmiş kimi titrədilər.

31 Qıtlıqdan əziyyət çəkənlər indi ölüm həsrətindəydilər və mübarəklər, bu kimi bədbəxtlikləri eşitmədən və görmədən ölənlər idi.

32 Yəhudilərin pisliklərinə və dinsizliklərinə görə Allahın Məsihinə qarşı aldıqları mükafat budur.

VII fəsil. Məsihin proqnozları.

1 Xilaskarımızın bu hadisələri əvvəlcədən söylədiyi əsl proqnozu bu hesablara əlavə etmək yerinə düşər.

2 Onun sözləri belədir: & quot; Vay o günlərdə uşaq doğanların və əmizdirənlərin halına! Ancaq dua edin ki, qaçışınız nə qışda, nə də şənbə günü olsun, çünki dünyanın başlanğıcından indiyə qədər olmayan və heç vaxt olmayacaq böyük bir müsibət olacaq.

3 Tarixçi, öldürülənlərin sayını hesablayaraq, on bir yüz min adamın aclıq və qılıncdan öldüyünü, şəhəri ələ keçirdikdən sonra bir -birinə xəyanət edən digər qiyamçıların və quldurların öldürüldüyünü söyləyir. Ancaq gənclərin ən böyüyü və gözəlliyi ilə seçilənlər zəfər üçün qorunub saxlanıldı. Qalan çoxluqdan on yeddi yaşından yuxarı olanlar, əsir olaraq Misir işlərində işləməyə göndərilir, daha çoxu isə qılınc və heyvanlar tərəfindən teatrlarda ölümlərini qarşılamaq üçün əyalətlərə səpələnmişdilər. On yeddi yaşından aşağı olanlar kölə olaraq satılmaq üçün aparıldı və yalnız bunların sayı doxsan minə çatdı.

4 Bunlar Vespasianın hökmranlığının ikinci ilində, Rəbbimiz və Xilaskarımız İsa Məsihin peyğəmbərliklərinə uyğun olaraq baş verdi. İlahi qüdrətlə onları əvvəllər sanki əvvəllər görmüşdülər və ağladılar və yas tutdular. deyilən sözləri verən müqəddəs müjdəçilərin ifadəsinə, sanki Qüdsün özünə xitab edən kimi dedi:

5 & ​​quot; Bu gün sülhünüzə aid olanları siz də bilsəydiniz! Amma indi sənin gözlərindən gizləniblər. Düşmənlərin səni əhatə edəcək, səni əhatəyə alacaq və səni hər tərəfdən saxlayacaq, səni və övladlarını yerə qoyacaq günlər gələcək. "

6 Sonra sanki insanlar haqqında danışır və deyir: "Çünki bu ölkədə böyük bir sıxıntı və qəzəb olacaq. Qılıncın ucundan düşəcəklər və bütün millətlərə sürgün ediləcəklər. Yerusəlimlərin dövrü tamamlanana qədər Yerusəlim millətlər tərəfindən tapdalanacaq. & Quot; Və yenə: & quot; Qüdsün ordu ilə əhatə olunduğunu görəndə bil ki, onun viranəliyi yaxındır. & Quot;

7 Kimsə Xilaskarımızın sözlərini bütün müharibə ilə bağlı tarixçinin digər hesabları ilə müqayisə edərsə, Xilaskarımızın qabaqcadan bilməsinin və peyğəmbərliyinin həqiqətən ilahi və heyrətamiz dərəcədə qəribə olduğunu etiraf etməmək necə olar?

8 Xilaskarın ehtirasından sonra və bütün yəhudi xalqının başına gələn müsibətlərlə əlaqədar olaraq, yəhudilərin çoxu quldur və qatilin sərbəst buraxılması üçün yalvararaq dedikləri sözlərdən sonra həyat şahzadəsinin tarixçilərin 9 hesabına bir şey əlavə etmək lazım deyil.

9 Ancaq Məsihə qarşı törətdikləri cinayətdən qırx il sonra məhv edilməsini dayandıran o xeyirxah Providentin lütfkarlığını nümayiş etdirən hadisələri də xatırlatmaq yerinə düşə bilər-bu müddət ərzində bir çox həvarilərin və şagirdlərin və Yaqubun özü oradakı ilk piskopos, Rəbbin qardaşı deyilən adam hələ sağ idi və Yerusəlimin özündə məskən saldı, oranın ən etibarlı qalası olaraq qaldı. İlahi Providence, buna görə də etdiklərinə görə tövbə edərək əfv və qurtuluş əldə edə biləcəklərini görmək üçün onlara qarşı hələ də səbirli olduğunu sübut etdi və bu qədər səbirli olmalarına əlavə olaraq, yaxınlaşmaqda olan şeylərin gözəl əlamətlərini də göstərdi. tövbə etməsələr başlarına gəlsin.

10 Bu məsələlər artıq qeyd edilən tarixçi tərəfindən qeyd olunmağa layiq olduğu düşünüldüyündən, bu əsəri oxuyanların xeyrinə bunları təkrarlamaqdan daha yaxşı bir iş görə bilmərik.

VIII fəsil. Müharibədən əvvəl gələn əlamətlər.

1 Bu müəllifin əsərini alaraq, Tarixinin altıncı kitabında qeyd etdiklərini oxuyun. Sözləri belədir: & quot; Bu zaman hiyləgərlər və yalançı peyğəmbərlər tərəfindən qazanılan bədbəxt insanlar idilər, lakin yaxınlaşan viranəlikdən xəbər verən görüntülərə və əlamətlərə əhəmiyyət vermirdilər. Əksinə, sanki ildırım vurmuş kimi, nə gözləri var, nə də anlayışı olmayanlar, Allahın müjdələrini ləkələmişlər.

2 Bir vaxtlar qılınc kimi bir ulduz şəhərin üstündə dayandı və üsyandan əvvəl və müharibəyə səbəb olan iğtişaşlardan əvvəl bütün il boyu davam edən bir kometa, camaat toplaşmaq üçün toplandı. mayasız çörək bayramı, Xanthicus ayının səkkizində, gecənin doqquzuncu saatında qurbangah və məbədin ətrafında o qədər böyük bir işıq parladı ki, parlaq bir gün kimi göründü və bu yarım saat davam etdi. Bu, bacarıqsızlara yaxşı bir işarə kimi göründü, ancaq müqəddəs mirzələr tərəfindən tezliklə baş verən hadisələri təsvir etmək kimi şərh edildi.

3 Eyni bayramda qurban kəsilmək üçün baş kahinin başçılıq etdiyi bir inək məbədin ortasında bir quzu gətirdi.

4 Daxili məbədin tuncdan və çox böyük olan şərq qapısı, axşam saatlarında iyirmi adam tərəfindən çətinliklə bağlanıb, dəmir barmaqlıqlar üzərində dayandı və torpağın dərinliklərində batmış çubuqlar göründü. gecənin altıncı saatı öz -özünə açılır.

5 Bayramdan bir neçə gün sonra, ayın iyirmi birinci günü Artemisiumda inancdan keçən möcüzəli bir görüntü görüldü. Bu möcüzə, görənlər tərəfindən əlaqələndirilməsə və bu cür əlamətlərə layiq görülən bəlalar olmasa inanılmaz görünə bilər. Günəş batmazdan əvvəl arabalar və silahlı qoşunlar bütün bölgədə havada görünürdü, buludlarda gəzərək şəhərləri mühasirəyə alırdı.

6 Əllinci gün adlanan bayramda, kahinlər adət etdikləri kimi xidmət etmək üçün gecə saatlarında məbədə girəndə dedilər ki, əvvəlcə bir hərəkət və səs -küy, sonra da böyük bir səs eşitdilər. çoxlu adam, 'Buradan gedək. '

7 Ancaq bundan sonrakılar daha çox dəhşətlidir7, müharibədən dörd il əvvəl, şəhərin xüsusilə çiçəklənən və dinc olduğu bir vaxtda, adi bir məmləkət olan Hananya oğlu İsa adlı bir adam üçün, hər kəsin adət etdiyi ziyafətə gəlmişdi. Allahın şərəfinə məbəddə çadır qurun və birdən qışqırmağa başladı: "Şərqdən bir səs, qərbdən bir səs, dörd küləkdən gələn səs, Yerusəlimə və məbədə qarşı bir səs, bəylərə qarşı bir səs və gəlinlər, bütün xalqa qarşı bir səs. ' Gecə -gündüz 8 bütün xiyabanlarda belə ağlayırdı.

8 Ancaq daha çox seçilmiş vətəndaşlar, qorxunc fəryaddan əsəbiləşərək adamı tutub çoxlu zərbələrlə döydülər. Ancaq nə öz adına bir söz demədən, nə də xüsusi olaraq orada olanlara heç nə demədən, əvvəlki sözləri ilə ağlamağa davam etdi.

9 Hökmdarlar, adamın daha yüksək bir qüvvədən təsirləndiyini düşünərək, onu Roma valisinin yanına gətirdilər. Və sonra sümüyə qədər qamçılansa da, nə yalvarıb, nə də göz yaşı tökdü, amma səsini mümkün olan ən kədərli tonda dəyişərək, hər vuruşuna "vay, Yerusəlimə vay!" Sözləri ilə cavab verdi.

10 Eyni tarixçi, bundan daha möcüzəli başqa bir faktı qeyd edir. Müqəddəs yazılarında müəyyən bir kahin tapıldığını söyləyir və o zaman müəyyən bir insanın dünyanı idarə etmək üçün ölkəsindən çıxmalı olduğunu bildirir. Bunun özü Vespasyanda yerinə yetirildiyini 11 anladı.

11 Lakin Vespasian bütün dünyaya deyil, yalnız Romalılara tabe olan hissəsinə hökm etdi. Daha yaxşı bir hüquqla, Ata tərəfindən söyləndiyi Məsihə tətbiq oluna bilər, "Məndən soruş, sənə miras üçün millətləri verəcəyəm, sənin mülkiyyətin üçün dünyanın uclarını da verəcəyəm." , müqəddəs həvarilərinin səsi & quot; bütün dünyaya yayıldı və onların sözləri dünyanın sonuna qədər & quot;

Kurt Simmonsun e-poçt bülletenini almaq üçün, Qılınc və Plow, Abunə ol linkini vurun:


Qurtuluşu Passiv Gözləyir

Xüsusi bir dəyişiklik anını dəqiq müəyyən edə bilsək də, ravvin düşüncəsi boyun əymə reallığını qəbul etdi. Talmud, yəhudilərin İsrailə zorla qayıtmayacağına, millətlərə qarşı üsyan etməyəcəyinə, sürgün müddətini uzatmadığına və ya vaxtından əvvəl qısaltmayacağına and içdikləri Tanrıya təslim olan millətlərin həddindən artıq əzilməsinin qarşısını alacağını vəd edir. Yəhudilər xarici hökmranlıq altında yaşayarkən. (Ketubot 110b-111a).

Sürgünün ravvinlərin qəbul etməsi, Talmud ravvinlərinin İsrailin tək mənəvi paytaxtı kimi fikirlərini tərk etmələri deməkdirmi? Sadə cavab yoxdur. Bar Kochba və rsquos üsyanından sonra, yeshivalar (təhsil evləri) həm İsraildə, həm də Babiliyada çiçəklənməyə davam etdi. Əslində, bir çox talud mətnləri, ravvinlərin irəli və geri səyahət etməsini təsvir edir və bu iki Yəhudilik mərkəzi arasında dostluq rəqabətinə səbəb olur. Talmuddakı bəzi ravvinlər İsraildə öyrənməyin dəyərini tərifləyərkən və gedənlərə qarşı fərmanlar verərkən, Babil ravvinləri öz şagirdlərinə Babilistanı tərk etməyi qadağan edən bir mükafat verirlər (Ketubot 110b).


Qüdsün Dağıdılması (70 -ci il)

Yəhudi xronologiyasına görə, eramızdan əvvəl 586 -cı ildə Babil padşahı Süleyman məbədini yandırdığı gün, eramızın 70 -ci ilinin 70 avqustunda (yəhudi Av ayının 9 -u), yeni təmir edilmiş Herod Məbədi Roma tərəfindən yandırıldı. General Titus, bir neçə il əvvəl, 66 -cı ildə başlayan bir yəhudi üsyanından sonra. Şəhər aylarla mühasirəyə alındıqdan sonra, Titus şəhəri bu tarixdə götürdü və məşəli yandırdı, Məbədi yandırdı və bir daş üzərində qalmadı. .

Yerusəlimin dağıdılması ilə İsanın bir daşın digərinin üzərində qalmayacağı barədə verdiyi peyğəmbərlik yerinə yetdi. Məbədin qızılları Məbədin özü yandırılaraq daş döşəmələr arasındakı çatlara axanda əridi. Əsgərlər İsanı və#8217 peyğəmbərliyini yerinə yetirərək qızılları almaq üçün daşları parçaladılar. Menorah və Məbədin digər gəmiləri Romaya aparıldı və xəzinə qarət edildi. Daniel peyğəmbərin əvvəlcədən söylədiyi kimi, Məsih özünü İsrailə təqdim etdikdən sonra Məbəd dağıldı (bax: Daniel 9:26 Luka 19: 41-45).

Müəllif haqqında

Dr. Stephen Flick

Stephen Flick, Amerikanın Xristian İrsini geri qaytarmağa və İncilin dünyadakı həyatını dəyişdirən təsirini qeyd etməyə həsr olunmuş Christian Heritage Fellowship təşkilatına rəhbərlik edir. Amerikanın mədəni tənəzzülündən narahat olan Dr Flick, dünyəvilər və dinsizlər tərəfindən tez -tez xristianlığa verilən suallar və etirazlarla əlaqədar həmyerlilərinə (və imansızlara) cavab verməyə çalışdı. Dr Flick bir yazıçı və natiqdir və Amerikanın xristian irsi ilə bağlı çoxsaylı məqalə və kitabların müəllifidir. Drew Universitetində (Madison, NJ) tarix və xristian ilahiyyatı üzrə doktorluq dərəcəsi aldı və tam professor kimi aspiranturada dərs verdi. Lisenziyalı bir minsterdir və Şərqi Tennessidə yaşayır. Mərhum həyat yoldaşı Beth Anne ilə birlikdə iki böyümüş, evli övladı və altı nəvəsi var.


Nəticə

Qurtuluş, yas və ümidin eyni dinamikalarından bir çoxu, digər fəlakətlərə cavab verir. Covid-19 pandemiyası onlardan biridirmi? Müasir tibb vəba ölümcüllüyünü əhəmiyyətli dərəcədə azaltdı, müasir rabitə texnologiyası çox şeyin xilas olmasına və azalmış formada qalmasına imkan verdi. Əlbəttə ki, əksəriyyət pandemiyadan əvvəlki dünyalarının əksər cəhətləri üçün kədərlənir və itirilmiş həyatla qeyd olunsa da, onun geri dönəcəyinə ümid edir. Ancaq bəlkə də bu ümid hələ çox mövcud olduğuna görə, bu pandemiyanın radikal bir ritual reaksiya verəcəyi görünmür, yəhudi icmasının Tanrı qarşısında durma tərzini əsaslı şəkildə yenidən nəzərdən keçirərək, ravvinik liturgiyanın meydana gəlməsinə bənzəyir. şəhər. Fəlakətdən doğan bu liturgiya, pis günlərdən və yaxşıdan sağ çıxmaq üçün toxumları ehtiva edir.

Ruth Langer Boston Kollecinin İlahiyyat Bölməsində Yəhudi Araşdırmaları professoru və Xristian-Yəhudi Öyrənmə Mərkəzinin Müvəqqəti Direktoru. A graduate of Bryn Mawr College, she received her advanced degrees from Hebrew Union College – Jewish Institute of Religion (Cincinnati). She has published widely on the development of Jewish liturgy and ritual and on Christian-Jewish relations. For more information, see her website at https://sites.google.com/bc.edu/ruth-langer.

[1] For a description of the operation of the Temple and its role in the “common Judaism” of the time, see E. P. Sanders, Judaism: Practice and Belief, 63 BCE-66 CE (London/Philadelphia: SCM Press/Trinity Press International, 1992), chs. 5-7.

[2] See Candida R. Moss, Ancient Christian Martyrdom: Diverse Practices, Theologies, and Traditions (New Haven: Yale University Press, 2012), 8-16, who points to the limited sources that serve as reliable historical sources for this dynamic.

[3] Jonathan Klawans, “Josephus, the Rabbis, and Responses to Catastrophes Ancient and Modern,” Jewish Quarterly Review 100:2 (Spring 2010): 287-89.

[4] Steven Fine, The Menorah from the Bible to Modern Israel (Cambridge, MA: Harvard University Press, 2016), Ch. 2, “Flavian Rome to the Nineteenth Century.”

[5] Klawans, 304-306, argues that there is no evidence that Jews were particularly concerned over the loss of the various Temple rituals connected to repair of sin.

[6] In actual practice today, the choice of what to break is based on its fragility. Lightbulbs are a common choice, especially as their vacuum enhances the sound produced.

[7] For example, https://www.youtube.com/watch?v=nvOtcWEFWo8.

[8] See, for instance, the website of The Temple Institute in Jerusalem, https://templeinstitute.org/.

[9] For a fuller discussion of these dynamics, see my “Israel in Jewish Theologies,” in Enabling Dialogue About the Land: A Resource Book for Jews and Christians, Philip A. Cunningham, Ruth Langer, and Jesper Svartvik, eds. (New York, Mahwah, NJ: Paulist Press, 2020), 49-57.


The Jewish Temples: The Destruction of the Second Temple

The Romans, though it was a terrible struggle to collect the timber, raised their platforms in twenty-one days, having as described before stripped the whole area in a circle round the town to a distance of ten miles. The countryside like the City was a pitiful cite for where once there had been a lovely vista of woods and parks there was nothing but desert and stumps of trees. No one - not even a foreigner - who had seen the Old Judea and the glorious suburbs of the City, and now set their eyes on her present desolation, could have helped sighing and groaning at so terrible a change for every trace of beauty had been blotted out by war, and nobody who had known it in the past and came upon it suddenly would have recognized the place: when he was already there he would still have been looking for the City.

Flavius Josephus - Antiquities, xi. 1.2:

These Romans put the Jews to flight, and proceeded as far as the holy house itself. At which time one of the soldiers, without staying for any orders, and without any concern or dread upon him at so great an undertaking, and being hurried on by a certain divine fury, snatched some what out of the materials that were on fire, and being lifted up by another soldier, he set fire to a golden window, through which there wion, passage to the rooms that were round about the holy house, on the north side of it. As the flames went upward, the Jews made a great clamor, such as so mighty an affliction required, and ran together to prevent it and now they spared not their lives any longer, nor suffered anything to restrain their force, since that holy house was perishing. thus it was the holy house burnt down. Nor can one imagine any thing greater or more terrible than this noise for there was at once a shout of the Roman Legions, who were marching all together, and a sad clamor of the seditious, who were now surrounded with fire and sword. the people under a great consternation, made sad moans at the calamity they were under. Yet was the misery itself more terrible than the disorder for one would have thought that the hill itself, on which the Temple stood, was seething hot, as full of fire on every part of it.

Flavius Josephus - The Jewish War, s. 292:

To give a detailed account of their outrageous conduct is impossible, but we may sum it up by saying that no other city has ever endured such horrors, and no generation in history has fathered such wickedness. In the end they brought the whole Hebrew race into contempt in order to make their own impiety seem less outrageous in foreign eyes, and confessed the painful truth that they were slaves, the dregs of humanity, bastards, and outcasts of their nation. . It is certain that when from the upper city they watched the Temple burning they did not turn a hair, though many Romans were moved to tears.

Flavius Josephus - The Jewish War, s. 323:

As the flames shot into the air the Jews sent up a cry that matched the calamity and dashed to the rescue, with no thought now of saving their lives or husbanding their strength for that which hitherto they had guarded so devotedly was disappearing before their eyes.

Download our mobile app for on-the-go access to the Jewish Virtual Library


7 Answers 7

Two recent apologists told the story, apparently independently, of molten gold seeping between the temple`s foundation stones during the Siege of Jerusalem in 70 CE. Both implied the source was Josephus, but neither provided references. Unfortunately, both had theological motivations for adding these details to their stories despite the lack of support.

On investigation, while much of their accounts of the destruction of the temple came from Josephus’ historyJewish Wars 6.5.2, 6.6.1, 7.1.1, and 7.5.2 being particularly relevant – it seems the melted gold story did not. It’s possible, however, the Christian apologists were duped by a medieval forgery into thinking it did.

Pastor Ray Stedman

The earliest example of the story I can find is Ray Stedman’s 1970 sermon on Mt.24:1-3, later published in a book. Following on Jesus’ apparent prediction about the temple, that “there will not be left here one stone upon another,” Stedman told the story of the First Jewish-Roman War, suggesting his account was based on Josephus, including this:

“There were great quantities of gold and silver which had been placed in the Temple for safekeeping. This melted and ran down between the rocks and into the cracks of the stones that formed the Temple and the wall around it. When the Roman soldiers finally took the city, in their greed to obtain this gold and silver they took long bars and pried apart these massive stones. Thus, quite literally, not one stone was left standing upon another.”

For Stedman, “this remarkable fulfillment, confirmed so strongly by secular history, is convincing proof” of the authenticity of Jesus’ prophetic message, “fully and literally.” Though the story is unsubstantiated, Stedman’s telling of it is often quoted (and plagiarized).

Dr. Ernest Martin

Archeological enthusiast Ernest Martin told similar stories in his 1994 book, The Temples That Jerusalem Forgot, and in posts to his ASK website, including, ‘New Evidence for the Site of the Temple in Jerusalem.’ Martin’s controversial hypothesis was that Jerusalem’s temples were not on the Temple Mount platform (which he thought was the former Roman fortress) but on a now-destroyed foundation to the south. His argument also emphasized Jesus’ phrase, ‘not one stone left upon another’, as well as genuine (and misquoted) passages from Josephus about the “utter ruin and thorough destruction of Jerusalem.” In ‘New Evidence’ he wrote:

“Josephus explained the reason why every stone was overturned in the city (including those that made up the very foundations). The Jews were accustomed to hide their gold and other valuables in the walls of their homes. The Temple itself was also the treasury of the Jewish nation. [JW 6.5.2] When the fires consumed the whole of the Temple and City, the gold melted and descended into the cracks and crevices of the stone foundations. In order to recover this melted gold, the Tenth Legion had the Jewish captives uproot every stone of the Temple and the whole of the City. So much gold was discovered in this fashion that the price of the metal in the Roman Empire went down half of its pre-war value. [JW 6.6.1] This action of looking for gold by overturning the stones (including all foundation stones) left Jerusalem as a vast quarry of dislodged and uprooted stones in a state of unrecognized shambles.”

While the two footnoted sentences (and other bits) do comport with Josephus, the story about melted gold does not. His theory siting the temple on Ophel Mound rather than Temple Mount has not been embraced by scholars, but one can see why he’d need to emphasize the scope and greedy enthusiasm of the Roman destruction to explain the complete disappearance of the temple AND its entire foundation platform, as he imagined it.

An excited supporter of Martin’s theory has posted several quotes from his book online, and one offers a lead on the origin of the melted gold story (or not). Martin is quoted as writing, “In regard to the total destruction of the temple and all its outer buildings, a Hebrew version of Josephus (known as Josippon) states . ” And a few lines later: “And recall, Jewish authorities during the Middle Ages accepted this narrative of Josippon as that of Josephus, an eyewitness.” The quote continues with another version of the melted gold story.

The Jewish ‘history’ attributed to Josippon (aka Joseph ben Gorion, Yosippon, and Pseudo-Josephus) is regarded by modern scholars as a 10th century forgery (or pseudopigrapha). Though it may have preserved some early Jewish folklore, the portion in question is actually believed to be the work of Pseudo-Hegesippus, the 4th century forger. As history it’s quite unreliable.

Regardless, given Martin’s penchant for weaving together sourced and non-sourced material in the same paragraph, it’s unclear (from the available quotations) whether he intended to credit the melted gold story to the dubious Josippon. Martin's later essays retell the story without mentioning him. Perhaps Josippon said noting at all about melted gold.

So in the end we're left with a story that's either creative speculation, forged folklore, or unsubstantiated history – none of which counts as biblical scholarship. Perhaps someone with access to Martin’s book or Josippon’s ‘history’ can provide more insights in the comments.


The Fulfillment of Ancient Prophecies

War 4.6.3 381-388

But these Zealots came at last to that degree of barbarity as not to bestow a burial either on those slain in the city, or on those that lay along the roads but as if they had made an agreement to cancel both the laws of their country and the laws of nature, an, at the same time that they defiled men with their wicked action, they would pollute the Divinity itself also, they left the dead bodies to putrify under the sun.
. These men, therefore, trampled upon all the laws of man, and laughed at the Laws of God and for the oracles of the prophets, they ridiculed them as the tricks of jugglers. Yet did these prophets foretell many things concerning virtue and vice, by the transgression of which these Zealots occasioned the fulfilling of those very prophecies belonging to their country.
For there was a certain ancient oracle of those men, that the city should then be taken and the sanctuary burnt, by right of war, when a sedition should invade the Jews and their own hands should pollute the Temple of God. Now, while these Zealots did not disbelieve these predictions, they made themselves the instruments of their accomplishment.

The Temple is Set on Fire

War 6.4.5 249-253

So Titus retired into the tower of Antonia, and resolved to storm the Temple the next day, early in the morning, with his whole army, and to encamp round about the Holy House but, as for that House, God had for certain long ago doomed it to the fire and now that fatal day was come, according to the revolution of the ages: it was the tenth day of the month Lous, [Av,] upon which it was formerly burnt by the king of Babylon although these flames took their rise from the Jews themselves, and were occasioned by them for upon Titus's retiring, the seditious lay still for a little while, and then attacked the Romans again, when those that guarded the Holy House fought with those that quenched the fire that was burning in the inner court of the Temple but these Romans put the Jews to flight, and proceeded as far as the Holy House itself.
At which time one of the soldiers, without staying for any orders, and without any concern or dread upon him at so great an undertaking, and being hurried on by a certain divine fury, snatched somewhat out of the materials that were on fire, and being lifted up by another soldier, he set fire to a golden window, through which there was a passage to the rooms that were round about the Holy House, on the north side of it. As the flames went upward the Jews made a great clamour, such as so mighty an affliction required, and ran together to prevent it and now they spared not their lives any longer, nor suffered anything to restrain their force, since that Holy House was perishing, for whose sake it was that they kept such a guard upon it.

Şərh
We have here all three possible explanations for the Temple destruction: that it was a chance act of war, that it was a Divine response to the murderous actions of the seditious party, or that it was fated according to some vast and mysterious plan.
The aspect of fate is stated by Josephus in saying that "God for certain long ago doomed it to the fire," and then pointing out that the Second Temple was set on fire by the Romans on the same day that the First Temple was destroyed by the Babylonians in 586 BCE. (Thackeray notes that this date accords with Jeremiah 53:12 but not with the seventh of Av in 2 Kings 25:8, and that Jewish tradition memorializes both on the Ninth of Av.) This would seem to indicate a design greater than a direct response to freely committed sin. This was, says Josephus, "according to the revolution of the ages" -- again, not due to specific human actions.
Josephus says rather directly that is was the Lord who started the flames by directing the activity of the anonymous Roman soldier. For this soldier set the fire "without any concern or dread upon him at so great an undertaking," as though he had the authority to do what he was doing. When he put the fire to the golden window he was "being hurried on by a certain divine fury." The Greek is daimnoioi horme tini chromenos , which can be translated also as in Thackeray's version "moved by some supernatural impulse." The soldier is an agent of heaven, and his impulsive attack may reflect divine anger at the people for their pollution of the Temple. The emotional "fury" is different from the cool, mathematical "revolution of the ages" that calendrically pre-determined the fate of the Temple. Josephus has jumped from one explanation to the other. Can they be joined into one?

A Comforting Thought

War 6.4.8 267-268

Now, although any one would lament the destruction of such a work as this was, since it was the most admirable of all the works that we have seen or heard of, both for its curious structure and its magnitude, and also for the glorious reputation it had for its holiness yet might such a one comfort himself with this thought, that it was fate that decreed it so to be, which is inevitable, both as to living creatures and as to works and places also.
However, one cannot but wonder at the accuracy of this period thereto relating for the same month and day were not observed, as I said before, wherein the Holy House was burnt formerly by the Babylonians.

Star and Comet
Light Around the Altar
Cow Gives Birth to Lamb
The Eastern Gate
Miraculous Phenomenon of Chariots in the Air
Sound of a Great Multitude
Jesus son of Ananias: A Voice from the East

Does this mean the war and destruction could not be helped, but were only parts of a predestined and mysterious plan? In a comment on these signs Josephus gives his view: these were warnings from the Deity, and if only the omens had been heeded, disaster could have been averted. I discuss this further below.
This paragraph follows immediately upon Josephus' description of the burning of the Temple. It is the means by which he steps back from the awesome drama he has been relating and puts it in the context of world history and the philosophy of human folly.

War 6.5.3 288-309

Thus were the miserable people persuaded by these deceivers, and such as belied God himself while they did not attend nor give credit to the signs that were so evident, and did so plainly foretell their future desolation, but, like men infatuated, without either eyes to see or minds to consider, did not regard the denunciations that God made to them. Star and Comet

Thus there was a star resembling a sword, which stood over the city, and a comet, that continued a whole year.
Light Around the Altar
Thus also before the Jews' rebellion, and before those commotions which preceded the war, when the people were come in great crowds to the feast of unleavened bread, on the eighth day of the month Xanthicus, [Nisan, April, about a week before Passover] and at the ninth hour of the night, so great a light shone round the altar and the holy house, that it appeared to be bright day time which lasted for half an hour. This light seemed to be a good sign to the unskillful, but was so interpreted by the sacred scribes, as to portend those events that followed immediately upon it. Cow Gives Birth to Lamb
At the same festival also, a heifer, as she was led by the high priest to be sacrificed, brought forth a lamb in the midst of the temple. The Eastern Gate
Moreover, the eastern gate of the inner temple, which was of brass, and vastly heavy, and had been with difficulty shut by twenty men, and rested upon a basis armed with iron, and had bolts fastened very deep into the firm floor, which was there made of one entire stone, was seen to be opened of its own accord about the sixth hour of the night. Now those that kept watch in the temple came hereupon running to the captain of the temple, and told him of it who then came up thither, and not without great difficulty was able to shut the gate again.
This also appeared to the vulgar to be a very happy prodigy, as if God did thereby open them the gate of happiness. But the men of learning understood it, that the security of their holy house was dissolved of its own accord, and that the gate was opened for the advantage of their enemies. So these publicly declared that the signal foreshowed the desolation that was coming upon them. Miraculous Phenomenon of Chariots in the Air

Besides these, a few days after that feast, on the one and twentieth day of the month Artemisius, [Iyar, May or June] a certain prodigious and incredible phenomenon appeared: I suppose the account of it would seem to be a fable, were it not related by those that saw it, and were not the events that followed it of so considerable a nature as to deserve such signals for, before sun-setting, chariots and troops of soldiers in their armor were seen running about among the clouds, and surrounding of cities. Sound of a Great Multitude

Moreover, at that feast which we call Pentecost, as the priests were going by night into the inner [court of the temple,] as their custom was, to perform their sacred ministrations, they said that, in the first place, they felt a quaking, and heard a great noise, and after that they heard a sound as of a great multitude, saying, "Let us remove hence." Jesus son of Ananias: A Voice from the East

But, what is still more terrible, there was one Jesus, the son of Ananus, a plebeian and a husbandman, who, four years before the war began, and at a time when the city was in very great peace and prosperity, came to that feast whereon it is our custom for every one to make tabernacles to God in the temple [Sukkot, autumn, 62 CE], began on a sudden to cry aloud,

"A voice from the east,
a voice from the west,
a voice from the four winds,
a voice against Jerusalem and the Holy House,
a voice against the bridegrooms and the brides,
and a voice against this whole people!"

This was his cry, as he went about by day and by night, in all the lanes of the city.
However, certain of the most eminent among the populace had great indignation at this dire cry of his, and took up the man, and gave him a great number of severe stripes yet did not he either say any thing for himself, or any thing peculiar to those that chastised him, but still went on with the same words which he cried before.
Hereupon the magistrates, supposing, as the case proved to be, that this was a sort of divine fury in the man, brought him to the Roman procurator, where he was whipped till his bones were laid bare yet he did not make any supplication for himself, nor shed any tears, but turning his voice to the most lamentable tone possible, at every stroke of the whip his answer was,

"Woe, woe to Jerusalem!"

And when Albinus (for he was then our procurator) asked him, Who he was? and whence he came? and why he uttered such words? he made no manner of reply to what he said, but still did not leave off his melancholy ditty, till Albinus took him to be a madman, and dismissed him.
Now, during all the time that passed before the war began, this man did not go near any of the citizens, nor was seen by them while he said so but he every day uttered these lamentable words, as if it were his premeditated vow,

"Woe, woe to Jerusalem!"

Nor did he give ill words to any of those that beat him every day, nor good words to those that gave him food but this was his reply to all men, and indeed no other than a melancholy presage of what was to come.
This cry of his was the loudest at the festivals and he continued this ditty for seven years and five months, without growing hoarse, or being tired therewith, until the very time that he saw his presage in earnest fulfilled in our siege, when it ceased for as he was going round upon the wall, he cried out with his utmost force,

"Woe, woe to the city again, and to the people, and to the Holy House!"

And just as he added at the last,

"Woe, woe to myself also!"

there came a stone out of one of the engines, and smote him, and killed him immediately and as he was uttering the very same presages he gave up the ghost.

  • Woe to the people - Matt. 23 "Woe to you, scribes and pharisees!" (The Greek word translated as "woe" is "aiai" in Josephus, "ouai" in Matthew.)
  • Prediction of the Temple Destruction - Matt. 24:2, which is associated with the "woes".
  • The leaders of Jerusalem bring the doomsayer to the Roman governor - Matt. 27:2. As an aside -- Whiston mistranslates this section to refer to "our rulers," not "the rulers." Readers who have studied my article on Josephus' account of Jesus will recognize this important point. Josephus does not use the first person here, despite Whiston (why did he do this?) see rather the Loeb edition for the Greek "hoi archontes" and Thackeray's correct translation.
  • The governor interrogates him, but the accused says nothing to defend himself. (Matt. 27:13-14)
  • The accusation as unclear in Josephus' story as in the New Testament. The grounds here are simply said to be " supernatural impulse." What crime is that for the leaders?

Prophecy of the Square Temple

War 6.5.4 310-311

Now if any one consider these things, he will find that God takes care of mankind, and by all ways possible foreshows to our race what is for their preservation but that men perish by those miseries which they madly and voluntarily bring upon themselves for the Jews, by demolishing the tower of Antonia, had made their Temple four-square, while at the same time they had it written in their sacred oracles, -- "That then should their city be taken, as well as their Holy House, when once their Temple should become four-square."


TEMPLE in Jerusalem Destroyed 70AD

Featured Image above: The Siege and Destruction of Jerusalem by the Romans under Titus, A.D. 70 by David Roberts of Britain’s Royal Academy mid-19th century. The following from Sixty Generations from Christ: Volume One (a servant original 2008 2017):

Vespasian became the fourth emperor. Imperator Titus Caesar Vespasianus Augustus was at Alexandria waiting out the winter and for the rebels in Jerusalem to be put down. He arrived in Rome October, 70 AD. During Vitellius’ reign, Vespasian held his army from attacking Jerusalem and left the Jews to their own quarrels. He commanded his eldest son, Titus, to control Judea.

About seven years earlier, in 62, the Jews were being denied citizenship in Caesarea. In 66, the Greeks gained control of Caesarea and began building a factory blocking the local synagogue. Soon afterward, in response to a pagan sacrifice that was deliberately preformed in front of the synagogue, a delegation of Jews protested to Governor Florus. Florus had them arrested, mocked the Jews and began to extort the Temple treasury. Then he ordered Roman troops to raid the markets in Jerusalem, in which about 3,600 Jewish men, women and children were slaughtered. They were struck with clubs and trampled down by horses. Many Jews, led in part by the Zealots (‘dagger men’) took up arms against the Romans. They assassinated several Roman collaborators.

After Vespasian had been appointed governor of Judea by Nero in 67, he went to Antioch, Syria and prepared the 5 th and 10 th Roman Legions for the campaign against the Jews. He sent his son, Titus, to Alexandria, in order that he might also have the support of the 15 th Legion. In Spring Vespasian marched from Antioch, Syria to the Mediterranean port town of Ptolemais, called Acco or Acre, where he sought to wait for Titus. Before Titus arrived, Jewish ambassadors from Sepphoris appeared before Vespasian and surrendered their garrison to the Romans. A detachment of 6,000 soldiers were sent to the garrison where it was taken without the sword. This was one of the most important strongholds in Galilee. Shortly afterwards, Titus arrived with his well armed Roman troops.

At this time, Joseph ben Mattathias, who the Romans called Josephus Flavius, commander of the Jews in the Galilee region, was in conflict with the zealot John of Giscala, who accused him of being too weak. Nevertheless, about 60,000 Jews who were under the command of these two men put up a stout resistance in Galilee. After a two month siege that summer of 67, the northern town of Jodepath fell under Roman control. Also, by the end of the year, the Jewish resistance at Tiberias and most other villages in northern Judea were overcome by Romans.

The following June, in 68, Vespasian had marched south suppressing Jewish resistance. He fortified Jericho and other cities around Jerusalem and was preparing to siege Jerusalem when he heard that Nero committed suicide and that the Roman army in the East was backing him to succeed the throne. Vespasian held off on attacking Jerusalem and traveled to Alexandria to focus on what would be needed to control Rome. In 69, before leaving Alexandria for Rome, Emperor Vespasian appointed Titus as Caesar and Commander of the campaign in Judea.

Early the next year, 70, great conflict was within Jerusalem, as the Zealot John of Gischala had escaped Titus in the north and came down to Jerusalem seeking recruits and preparing to engage the Romans. Those following the high-priest Ananus opposed many zealots to the point of death. And while many Jews hoped for peace, the zealots added to the resistance by welcoming thousands of war-loving Idumeans (between the Jordan and Dead Sea). Though the Idumeans aided the zealots, they murdered and robbed from many others in the city.

About that time, Christians in Jerusalem, remembering Jesus’ prophesy of the destruction of the Temple (Matt. 24:2), and Christ saying, ‘When you see Jerusalem surrounded by armies, then know that its destruction is near. Let those in Judea flee to the mountains, let those who are in the midst of her depart… for these are the days of vengeance… of great tribulation (Luke 21:20-22 Matt. 24:16, 21),’ fled to the city of Pella in Perea, and to other such cities undisturbed by the war.

Now with troops left to control the cities and garrisons taken, Commander Titus, with his Chief of Staff, Tiberius Alexander, prepared to siege Jerusalem. Titus had the 5 th , 10 th and 15 th Legions of his father, and also the 12 th Legion which was in Syria, as well as numerous auxiliary troops and siege weapons. Titus, with the main body of his forces which had come from Caesarea, arrived before the great walls of the Holy City a few days before the Passover, 14 Nisan 70 (April 70).

Auxiliaries went before him to prepare the roads and measure out the camp then came Titus himself with a select group and then came pikemen and afterwards horsemen of that legion, all six deep. Then came siege engines, tribunes, banners, trumpeters and servants and mercenaries. Now when Titus first arrived near the walls ahead of his armies with only about 600 horsemen to view the city, many courageous Jews burst forth from the gates hurling darts at Titus and his men. Many Romans were killed, but Titus and most of his horsemen escaped back to their camp.

The Roman army numbered in the tens of thousands – more than 80,000 soldiers were encamped about Jerusalem. The Jews numbered as many as three million, including women, children, elderly and others that came for the Feast of Tabernacles (as in Acts 2:1, 5-9). The city might have stood if they were united, but the population was divided and militant factions withstood those that would have surrendered. And the storehouses had limited resources because most had been destroyed by the rebels within. Thus, when the Romans severed Jerusalem’s supply routes, a famine resulted in which many under great pains of hunger would go out the city’s walls at night to gather wild plants. Hundreds were caught each night and crucified in the morning.

Crosses and blood covered nearly every ten feet of the Valley of Jehoshaphat and near Golgotha, where Christ was crucified and near where hundreds of Jews had said concerning Jesus, ‘Let Him be crucified… Let His blood be on us and on our children (Matt. 27:23, 25, 33).’ This went on until there was not enough wood left for crosses. So thousands starved to death and thousands were captured and tortured to death. Yet the cries of mothers and babies would not move the fanatics, the zealots and those that would rather die than see Romans occupy the Temple.

Now the Romans had formed camps outside the walls of the city. The 10 th Legion, which had advanced from Jericho to Jerusalem, set up camp northeast of Jerusalem pass the Kedron (or Kidron) Valley on the Mount of Olives which was about six furlongs (3/4 mile) from the eastern gates. In addition, the 12 th and 15 th Legions set up camps north of the city, on Mount Scopus near the Damascus Road which was about seven furlongs from the north wall and west of the city in the Valley of Gihon off the roads to Galilee and Bethlehem. The 5 th Legion set up behind troops to the north, for they had marched a great distance and Titus wanted to protect them. Thus, the Romans set up their encampments some troops set up tents as others stood guard, and others built great wheeled battering rams with iron head-plates and covered roofs, and also siege towers – some 75 feet with platforms sheathed in iron plates to prevent fires and protect those below.

The time had come that the prophecy of the Temple spoken by Christ would be fulfilled: ‘Truly I say to you, not one stone here shall be left upon another…’(Matthew 24:2)

SOURCES: Josephus The Wars of the Jews Book 4 etc.

Relief on the Arch of Titus in Rome (by a servant 2012) showing Romans with Jewish slaves carrying treasures of the Temple back to Rome.


Videoya baxın: Why I am no longer a Christian