III Perdiccas of Macedon (d. 360 və ya 359)

III Perdiccas of Macedon (d. 360 və ya 359)

III Perdiccas of Macedon (d. 360 və ya 359)

Perdiccas III (e. 368/7-360/59 e.), İllyirilərə qarşı döyüşdə şəhid olan, taxtı qardaşı II Filippə buraxan Makedoniya kralı idi.

Perdikas, uzun müddət hökmranlıq edən Makedoniya hökmdarının nadir bir nümunəsi olan III Amyntasın orta oğludur. Amyntasın ölümündən sonra böyük oğlu II Aleksandrın yerinə keçdi, ancaq qaynı Ptolemey Aloritlər tərəfindən öldürülməzdən əvvəl cəmi bir-iki il hökmranlıq etdi. Diodorusa görə, Ptolemey Makedoniya kralı olaraq hökmranlıq edirdi, ancaq yəqin ki, qayınanası və ehtimal olunan sevgilisi Eurydice ilə birlikdə işləyərək yalnız regent vəzifəsini tutmuşdu.

Aeschines, özündə Səfirlik haqqında çıxış, Perdiccasın taxtını saxlamasına kömək etdiyi üçün Afinalı general İfikrata kredit verir. Kral ailəsinin fərqli bir qolundan olan rəqib Pausanias, Makedoniya xaricində dəstək topladı və Anthemon, Therma və Strepsam'ı ələ keçirdi və krallıqda böyük bir dəstənin dəstəyinə sahib idi. Perdiccas'ın anası Eurydice'nin, Perdiccas və kiçik qardaşı Philip'i (gələcək Philip II) dəstək üçün yalvarmaq üçün İfikrata apardığı söylənirdi. Buna cavab olaraq İfikratlar Pausanias'ı Makedoniyadan qovdu və ehtimal ki, Ptolemey Aloritləri (Eurydice'nin sevgilisi olduğu söyləndi) Makedoniya naibi etdi və ya dəstəklədi.

Plutarx, Theban generalı Pelopidas həyatında fərqli bir hadisəni qeyd edir. Makedon II Aleksandrını öldürdükdən sonra Ptolemey hakimiyyəti ələ keçirdi. Thessalydə səfir olaraq olan Pelopidas, İskəndərin dostlarından kömək istədi. Bir muzdlu əsgər topladı və Makedoniyaya keçdi. Ptolemey muzdlulara rüşvət verməyi bacardı, amma yenə də təsirli bir nüfuza sahib olan Pelopidasa tabe oldu. Ptolemey Perdiccas -ın naibi olaraq fəaliyyət göstərməyə razılıq verdi.

Hökmdarlığının ilk üç ilində Ptolemey gənc kralın əyanı olaraq xidmət edirdi, lakin 364 -cü ildə kral öz hökmdarını öldürdü və nəzarəti öz əlinə aldı. Onun hakimiyyəti haqqında çox şey bilmirik, baxmayaraq ki, ehtimal ki, Afinadan müstəqillik uğrunda uzun mübarizəsində Amfipolisə dəstək verdiyini bilirik. Həm də alimlərin himayədarı idi və filosof Euphraeusu dəstəkləyirdi.

Perdiccas'ın hakimiyyəti Makedoniya üçün böyük bir böhranla sona çatdı. Kral İlirilərlə müharibə etdi, ancaq Dardanyan Kralı Bardylis tərəfindən öldürüldü və məğlub oldu. Diodorusa görə, Makedoniyalılar döyüşdə təxminən 4000 adamını itirdi və sağ qalanlar artıq döyüşmək istəmirdilər. Makedoniyanın şimal qonşuları olan Paeonlular da bir sıra basqınlardan çəkinirlər. Perdiccas'ın Amyntas adlı kiçik bir oğlu var idi, lakin böhran zamanı yəqin ki, Perdiccasın kiçik qardaşı II Philip -in xeyrinə keçdi.


III Perdiccas Makedoniya

Perdiccas III (Yunan: Περδίκκας Γ΄) eramızdan əvvəl 365 -ci ildən e.ə. 360 -a qədər [1] qardaşı İskəndərdən sonra Makedoniya kralı idi  II.

Amyntas  III və Eurydice'nin oğlu, eramızdan əvvəl 369-cu ildə qardaşı II Aleksandr qayınanası Ptolemey və#8197  Aloros tərəfindən öldürüldükdə uşaq idi. 365 -ci ildə Perdiccas Ptolemeyi öldürdü və hökuməti öz üzərinə götürdü. [2]

Perdiccas III -ün hakimiyyəti haqqında çox az məlumat var. Bir vaxtlar Afina ilə Amfipolis uğrunda döyüşlərdə iştirak edirdi və yazıçılara himayədarlığı ilə seçilirdi. Bunların arasında bizə deyirlər ki, Platonun bir şagirdi olan Euphraeus və#8197ofreusun gənc padşahı tamamilə idarə etmək və filosoflardan və həndəslərdən başqa hamısını öz cəmiyyətindən kənarlaşdırmaq üçün Perdikkasın xeyrinə o qədər yüksəldi.

Kimi də xidmət etmişdir teorodokos eramızdan əvvəl 360/359 -cu illərdə Epidaurusda baş verən Panhellenic  Oyunlarda. [3]

Eramızdan əvvəl 360 -cı ildə Perdiccas, Illyrian Bardylisdən Makedoniyanın yuxarı hissəsini fəth etməyə çalışdı, lakin ekspedisiya Perdikkaların öldürülməsi ilə nəticələndi. [4] Diodorus  Siculus, ekspedisiyada dörd min adamın öldüyünü və çaxnaşma içərisində qalanların İliriya ordularından həddindən artıq qorxduqlarını və müharibəni davam etdirmək üçün ruhlarını itirdiklərini təsdiqləyir. [5]

Perdiccas'ın yerinə körpə oğlu Amyntas və#8197IV gəldi. Tezliklə taxt Perdiccasın kiçik qardaşı Philip  II tərəfindən qəsb edildi.


Məzmun

Argeadların yolu Argos, Peloponnes, -ə Makedoniya.

Argeadlar, Argos Temenidlərindən gəldiklərini iddia etdilər Peloponnes, əfsanəvi əcdadı olan Temenus, böyük-nəvəsi Herakllar. Kral sarayının qazıntılarında Aegae Manolis Andronikos “tholos ” otağında (bəzi alimlərə görə “tholos ” taxt otağı idi) bu inanca aid bir yazı tapdı. [3] Bunu sübut edir Herodot, daxilində Tarixlərburada Temenus soyundan olan üç qardaşın, Gauanes, Aeropus Perdikka, Argosdan qaçdı İlirilər və sonra Yuxarı Makedoniya, krala xidmət etdikləri Lebaea adlı bir şəhərə. İkincisi, Perdiccas üçün böyük bir şeyin olacağına inandığına görə onlardan ərazisini tərk etmələrini istədi. Oğlanlar başqa yerə getdilər Makedoniya, bağçasının yaxınlığında Midasyuxarıda Bermio dağı dayanır. Orada məskən saldılar və tədricən bütün Makedoniyanı fəth etdilər (8.137). Herodotun iştirak etdiyi hadisəni izah edir I Aleksandr Makedoniya içində Olimpiya Oyunları daxilində 504 və ya Eramızdan əvvəl 500. İskəndərin iştirakı, Yunan olmadığı səbəbiylə digər iştirakçılar tərəfindən mübahisə edildi. The Hellanodikailakin, Argead iddiasını araşdırdıqdan sonra iştirakına icazə verdi. Alexander qalib gəldi stadion (5.22).

Görə Thucydides, içində Peloponnes müharibəsinin tarixiArgeadlar əslində yüksək dağlardan Aşağı Makedoniyaya enən Argosdan olan Temenidlər idi, Pieryalıları buradan qovdular. Pieria və əldə edildi Paionia çay boyunca dar bir zolaq Axios -ə qədər uzanır Pella və dəniz. Əlavə etdilər Mygdonia qovulması ilə öz ərazilərində Edoni, Eordea və Almopia sırasıyla Erdiyalıları və Almopiyalıları qovur (2.99).


Makedoniya-Yunan münasibətləri

356 -cı ildə Phocians, Üçüncü Müqəddəs Müharibəni təhrik edən məşhur orakulun evi olan Delphi şəhərini ölçdü. Afina və Sparta Selanik Liqasına qarşı Fokiyalıların tərəfində olan savaşa qatıldı. Liqa Philipdən kömək istədi. Eramızdan əvvəl 352 -ci ildə Crocus Field döyüşündə Phocian komandiri Onomarchus'u əzdilər. Philip yunanlar üçün bir əcnəbi olduğu üçün qəribə olan Salonik Liqanın bir başçısı oldu. Eramızdan əvvəl 354 -cü ildə Methone şəhərini, eramızdan əvvəl 348 -ci ildə Olynthus və Chalcidice şəhərini ələ keçirdi. Bu müharibələr dövründə gözünü itirdi, çiynini sındırdı və ayağını şikəst etdi. 346 -cı ildə Philip, Trakya'daki bir kampaniyaya rəhbərlik edərək, Afinaya idxal edilən taxılın əsas mənbəyinin dəniz yolunu idarə etməsini çətinləşdirdi. Hər halda, eyni il Afina ilə barışıq imzalandı. Qonşu dövlətlərin birliyi olan Delphic Amphictyony-ni idarə etmək üçün Thessalyalıların səslərindən istifadə etdi. Eramızdan əvvəl 346 -dan 343 -cü ilə qədərki dövrdə kiçik dövlətlərin siyasətçilərini qazanaraq alaraq Yunanıstanın bir hissəsini müharibəsiz aldı. Bu onu düşmən etdi, onlardan biri Afinalı böyük bir natiq Demosfen idi. "Filippilər" adlı bir sıra çıxışlarında daim Filipə qarşı çıxdı. Demosfen, Filipi Afinanın azadlığına və varlığına bir müalicə olaraq gördü, Afinanı və digər bütün Yunanları "barbar" Filipin bütün Yunanıstan üçün təhlükə olduğuna inandırdı. Bu vaxt Philip daha da gücləndi. Illyria və Thessalydə əlini sıxdı və eramızdan əvvəl 342 -ci ildə Trakyada başqa bir kampaniyaya başladı və demək olar ki, hamısını iki il ərzində bir əyalət olaraq ilhaq etdi. Daha sonra Dunay Deltasının cənub sahilində İskitlərlə döyüşdü. Trakyadakı kampaniya nəticəsində iki müttəfiqi olan Perinth və Bizans mövqelərinə yenidən baxdılar. Filip bəzi şəhərləri mühasirəyə aldı, lakin e.ə. 340 -cı ildə Afina ona müharibə elan etdi, buna görə də imtina edib geri çəkilməli oldu. Afinanın müharibə elan etməsinə Demosfen təsir etdi.


Məzmun

Anadan olub Pella, Philip kralın ən kiçik oğlu idi III Amyntas Eurydice II. Gəncliyində (e.ə. 368-365 -ci illər) Philip girov olaraq saxlanılır Thebes-nin aparıcı şəhəri idi Yunanıstan ərzində Theban hegemonluğu. Orada əsir olarkən Philip, hərbi və diplomatik təhsil aldı Epaminondalar, oldu eromenos -dən Pelopidalar, [4] [5] ilə birlikdə yaşamışdır Pammenes, həvəsli bir müdafiəçisi idi Müqəddəs Thebes Bandı. 364 -cü ildə Philip Makedoniyaya qayıtdı. Philip ’s böyük qardaşlarının ölümü, Kral II Aleksandr Perdiccas III, eramızdan əvvəl 359 -cu ildə taxta çıxmasına icazə verdi. Əvvəlcə təyin edildi regent körpə oğlu üçün Amyntas IVIII Perdiccas'ın oğlu olan Philip, eyni ildə krallığı özünə götürməyi bacardı.

Philip'in hərbi bacarıqları və Makedoniya böyüklüyünün ekspansionist vizyonu ona erkən uğurlar gətirdi. Lakin o, əvvəlcə məğlubiyyətdən sonra daha da pisləşən vəziyyəti yenidən qurmalı idi İlirilər burada Kral Perdikkasın özü öldü. The Paionlular Trakiyalılar ölkənin şərq bölgələrini işdən çıxarıb işğal etdi Afinalılar yerə endi, Methoni sahildə, Makedoniyalı bir iddiaçı altında bir kontingent çağırdı Argeus. Diplomatiyadan istifadə edərək, Philip Paioniyalıları və Trakyalıları vəd edən vergiləri geri çəkdi və 3000 Afinalıları əzdi. hoplitlər (359). Rəqiblərindən bir an sonra azad olaraq daxili mövqeyini və hər şeydən əvvəl ordusunu gücləndirməyə diqqət etdi. Onun ən əhəmiyyətli yeniliyi şübhəsiz ki falanks məşhurlarla silahlanmış piyada korpusu sarissa, olduqca uzun bir nizə, o dövrdə Makedoniyanın ən əhəmiyyətli ordu korpusu idi.

Philip evləndi Audata, İliriya kralı nəvəsi Dardaniya, Bardyllis. Lakin bu, onun 358 -ci ildə onlara qarşı yürüş etməsinə və təxminən 7000 İliriyalının öldüyü şiddətli bir döyüşdə onları əzməsinə mane olmadı (357). Bu hərəkətlə Philip daxili hakimiyyətini qurdu Ohrid gölü və lütfü Epirotlar. [6]

O da istifadə etdi Sosial Müharibə genişləndirmək üçün bir fürsətdir. İndiyə qədər fəth edə bilməyən Afinalılarla razılaşdı Amfipolisəmr edən qızıl mədənləri -dən Pangaion dağı, qarşılığında fəth edildikdən sonra onlara icarəyə vermək Pydna (363 -cü ildə Makedoniya tərəfindən itirildi). Ancaq Amfipolu fəth etdikdən sonra hər iki şəhəri saxladı (357). Afina ona qarşı müharibə elan edərkən, o ilə ittifaq etdi Xalkidiya Liqası -dən Olynthus. Sonradan fəth etdi Potidaea, bu dəfə sözünə əməl edərək 356 -cı ildə Liqaya keçdi. Philip ilə evlənmədən bir il əvvəl Epirote şahzadə Olimpiadalar, padşahının qızı idi Moloslular.

Eramızdan əvvəl 356 -cı ildə Philip şəhərini də fəth etdi Krenidlər və adını dəyişdi Filippi: Orada minalarını idarə etmək üçün güclü bir qarnizon qurdu və bu da sonradan kampaniyaları üçün istifadə olunan qızılın çox hissəsini ona verdi. Bu arada general Parmenion İliriyalıları yenidən məğlub etdi. Həmçinin 356 -cı ildə İskəndər doğuldu və Philip ’s yarış atı qazandı Olimpiya Oyunları. 355-354 -cü illərdə mühasirəyə alındı Telefon, üzərindəki son şəhər Termik Körfəz Afina tərəfindən idarə olunur. Mühasirə zamanı Philip bir gözünü itirdi. İki Afinalı donanmanın gəlməsinə baxmayaraq, şəhər 354 -cü ildə düşdü. Philip də hücum etdi Abdera və Maronea Trakiya dəniz sahili (354-353).

II Filippin Makedoniya ərazisinin xəritəsi

İşə qarışdı Üçüncü Müqəddəs Müharibə 353 -cü ilin yazında Yunanıstanda tüğyan etmişdi Thessaly, 7000 məğlub etdi Fokuslar Onomarxın qardaşı altında. İkincisi, sonrakı iki döyüşdə Philip'i məğlub etdi. Philip gələn yay, Thessalya'ya qayıtdı, bu dəfə bütün Selanik qoşunları daxil olmaqla 20.000 piyada və 3.000 süvari ordusu ilə. İçində Crocus Field Döyüşü 6000 Fociyalı düşdü, 3000 nəfəri əsir götürüldü və sonra boğuldu. Bu döyüş Philipə böyük bir nüfuz qazandırdı, həm də pulsuz əldə etdi Pherae. Philip də idi tagus Thessaly və özünün olduğunu iddia etdi Maqneziya, əhəmiyyətli limanı ilə Pagasae. Philip içəri keçməyə çalışmadı Mərkəzi Yunanıstan çünki Pagasae'yi müdafiə etmək üçün vaxtında gələ bilməyən Afinalılar işğal etdilər Termopiller.

Afina ilə düşmənçilik hələ baş verməmişdi, lakin Philipin qızıllarının yaratdığı Makedoniya partiyası Afinanı təhdid etdi. Euboea. 352 -dən 346 -cı ilə qədər Philip yenidən cənuba gəlmədi. Tabeçiliyinin tamamlanmasında fəal idi Balkan qərbdə və şimalda bir təpə ölkəsi və Yunanıstan şəhərlərini sahillərə qədər azaldır Hebrus. Bu sahil şəhərlərinin rəisi Olynthusa Philip, qonşu şəhərləri əlində olana qədər dostluğunu bildirməyə davam etdi.

Philip II qızıl stater, başı ilə Apollon.


Məzmun

Arrhidaeus və İskəndər təxminən eyni yaşda olsalar da, Arrhidaeusun İskəndərin II Filippə keçməsi üçün alternativ bir seçim olaraq heç vaxt təhlükə olmadığı görünür, baxmayaraq ki, Caria'nın Pers satrapı Pixodarus, qızını kral Philip ilə evləndirdi. imtina etdi və oğlu Arrhidaeus'u ər olaraq təklif etdi və İskəndər sülalə birliyinin qarşısını almağı ağlabatan hesab etdi (bu, İskəndərin özündən əvvəl Philipin mülkiyyətinə gələcək varis ola bilərdi) və atasının xeyli qıcıqlanmasına səbəb oldu (337) Eramızdan əvvəl). Α ] Arrhidaeusun qardaşı İskəndərin dövründə olduğu yerlər, mövcud on mənbələrdən aydın deyil, on üç ildə (e.ə. 336–323) ona heç bir mülki və ya hərbi əmr verilməmişdir.

Eramızdan əvvəl 323 -cü il iyunun 10 -da İskəndərin ölümü zamanı Babildə idi. Ardıcıllıq böhranı başladı. Arrhidaeus ən açıq namizəd idi, ancaq əqli cəhətdən şikəst idi və buna görə də idarə etməyə yararsız idi. Β ] Daha sonra süvarilərin lideri Perdiccas ilə falanksı idarə edən Meleager arasında bir qarşıdurma yarandı: birincisi, İskəndərin hamilə arvadı Roxananın bir oğlan uşağı dünyaya gətirəcəyini gözləmək istədi, ikincisi isə buna etiraz etdi Arrhidaeus ən yaxın yaşayan qohum idi və buna görə də kral seçilməlidir. Meleager öldürüldü və bir kompromis hazırlandı: Arrhidaeus, Philip adı ilə bir kral olacaq və Roxana'nın hələ doğulmamış uşağı, bir uşağın bir kişi olduğunu sübut etməsi lazım olduğu təqdirdə ona qoşulacaq. Bu ehtimal həqiqətən də ortaya çıxdı və Roxana'nın oğlu İskəndərin əmisi III Filiplə birlikdə Makedoniya taxtına oturması ilə nəticələndi. Philip Arrhidaeusun hökmranlıq edəcəyi, lakin hökmranlıq etmədiyi dərhal qərara alındı: bu, yeni Regent Perdiccas'ın səlahiyyətinə aid idi.

Arrhidaeusun kral olaraq seçildiyi xəbəri Makedoniyaya çatanda II Philipin qızı Cynane Asiyaya səyahət etmək planını hazırladı və yeni krala qızı Eurydice'i arvad üçün təklif etdi. Bu hərəkət, Cynanenin tamamilə keçdiyi vəkilə açıq bir təhqir idi və evliliyin qarşısını almaq üçün Perdiccas, Cynane'i öldürmək üçün qardaşı Alcetas'ı göndərdi. Bu cinayətin törətdiyi qoşunlar arasında reaksiya belə oldu ki, naip təklif olunan matça qarşı çıxmaqdan imtina etdi və evliliyi qəbul etdi. O andan etibarən Philip Arrhidaeus, ərinin gücünü əsaslandırmaq üçün qürurlu və qətiyyətli bir qadın olan gəlininin təsiri altına düşməli idi.

Eurydice'nin ərinin gücünü artırma şansı, Diadochi'nin ilk savaşı, Perdiccas'ın taleyini mühasirəyə alaraq yeni bir məskunlaşma zərurətini yarandığında gəldi. Eramızdan əvvəl 321 -ci ildə Suriyadakı Triparadisusda bir müqavilə bağlandı. Eurydice, ilk iki təyin olunmuş Regent, Peithon və Arrhidaeus'un (ərinin ad yoldaşı) ortadan qaldırılmasına nail olmaq üçün kifayət qədər bacarıqlı bir şəkildə hərəkət etdi, lakin mövqeyi çox güclü olduğunu sübut edən Antipaterin istəklərini maneə törətməkdə aciz idi və ikincisi yeni rejissor oldu. Philip Arrhidaeus və Eurydice Antipater -in ardınca Makedoniyaya qayıtmaq məcburiyyətində qaldılar.

Rejissor gələn il təbii səbəblərdən öldü və varisi olaraq oğlu Cassander deyil, dostu və leytenantı Polyperchon olaraq namizədliyini irəli sürdü. Cassander'in atasının qərarını qəbul etməməsi, Eurydice'in Philip'i regent nəzarətindən azad etmək üçün bir şans gördüyü Diadochi İkinci Müharibəsinə səbəb oldu.

Eramızdan əvvəl 317 -ci ildə Cassander Polyperchon -u Makedoniyadan qovanda bir fürsət özünü göstərdi. Eurydice dərhal Cassander ilə ittifaq etdi və ərini onu yeni naib olaraq irəli sürməyə inandırdı. Cassander, Yunanıstanda kampaniyaya gedərkən onu ölkəni tam nəzarətə buraxaraq qarşılıq verdi.

Ancaq bu zaman fərdi şərait və hadisələr sürətli dəyişikliyə məruz qaldı. Elə həmin il Polyperchon və Olympias, əmisi oğlu Epirus kralı Aeacides ilə ittifaq etdi və Makedoniyaya hücum etdi. Makedoniya qoşunları İskəndərin anası Olympia ilə döyüşməkdən imtina etdilər. Philip və Eurydice'nin qaçmaqdan başqa çarəsi yox idi, yalnız Amfipolisdə tutularaq həbsxanaya atıldı. Tezliklə Philip'in sağ qalmaq üçün çox təhlükəli olduğu aydın oldu, çünki Olympias'ın bir çox düşməni onu özünə qarşı faydalı bir vasitə kimi görürdü və buna görə də 25 dekabr 317 -ci ildə həyat yoldaşı intihar etmək məcburiyyətində qalanda onu edam etdirdi.


III Perdiccas Makedoniya

Vikipediyadan pulsuz ensiklopediya

Perdiccas III (Yunan: Περδίκκας Γ΄) eramızdan əvvəl 365 -ci ildən e.ə 360 -a qədər Makedoniya kralı idi və qardaşı II Aleksandrdan sonra#911 & 93 -cü illərdə idi.

III Amyntas və Eurydice'nin oğlu, eramızdan əvvəl 369-cu ildə qardaşı II İskəndər qayınanası Aloroslu Ptolemey tərəfindən öldürüldükdən sonra uşaq idi. 365 -ci ildə Perdiccas Ptolemeyi öldürdü və hökuməti öz üzərinə götürdü. ΐ ]

Perdiccas III -ün hakimiyyəti haqqında çox az məlumat var. Bir vaxtlar Afina ilə Amfipolis uğrunda döyüşlərdə iştirak edirdi və yazıçılara himayədarlığı ilə seçilirdi. Bunların arasında, Platonun bir şagirdi olan Oreus Euphraeusun, gənc padşahı tamamilə idarə etmək və filosoflardan və həndəslərdən başqa hamısını cəmiyyətdən kənarlaşdırmaq üçün Perdikkasın xeyrinə o qədər yüksəklərə qalxdığı bildirilir.

Kimi də xidmət etmişdir teorodokos eramızdan əvvəl 360/359 -cu illərdə Epidaurusda baş verən Panhellenic Oyunlarında. Α ]

Eramızdan əvvəl 360 -cı ildə Perdiccas, Illyrian Bardylisdən Makedoniyanın yuxarı hissəsini fəth etməyə çalışdı, lakin ekspedisiya Perdikkaların öldürülməsi ilə nəticələndi. Β ] Diodorus Siculus, səfərdə dörd min adamın öldüyünü və çaxnaşma içərisində qalanların İliriya ordusundan hədsiz dərəcədə qorxduqlarını və müharibəni davam etdirmək üçün ürəklərini itirdiklərini təsdiqləyir. Γ ]

Perdiccas'ın yerinə körpə oğlu IV Amyntas gəldi. Tezliklə taxt Perdiccasın kiçik qardaşı II Philip tərəfindən qəsb edildi.


MAKEDONİYA

Kral II Filip Makedoniyada eramızdan əvvəl 359-333 -cü illərdə hökmranlıq etmişdir. Qədim Makedoniya krallığının paytaxtı Pellada III Kral Amyntasın ən kiçik oğlu olaraq dünyaya gəldi.   Atalarının ölümündən sonra Makedoniya böyük qardaşları və gələcək padşahları II Aleksandr və III Perdikka kimi yavaş -yavaş dağıldı. qonşu Trakyalıların, İliriyalıların və Yunanlıların davamlı hücumları. Trakyalılar artıq Şərqi Makedoniyanın əlində idilər, Thebesin ən güclü Yunan hərbi gücü, daxili Makedoniya siyasətinə davamlı müdaxilə edirdi, Makedoniya kənarındakı Yunanlar, xüsusən Olynthus, Makedoniya iqtisadiyyatına mane olur və hərbi təhlükə yaradırdı. İliriyalıların istilası Makedoniyanın şimal-qərbini işğal etdi.

Philip II, eramızdan əvvəl 368-365 -ci illər arasında Thebesdə yunanların girovu idi. Makedoniyaya qayıtdıqdan sonra dərhal Makedoniya kralı olan qardaşı III Perdiccas -a Makedoniya ordusunu gücləndirmək və yenidən təşkil etməkdə kömək etməyə başladı. şimal-qərb Makedoniya, Makedoniya ordusu fəlakətli bir məğlubiyyətə uğradı.     Kralları da daxil olmaqla 4.000 Makedoniya əsgəri döyüş meydanında öldü. Makedoniya krallığının mövcudluğu üçün təhlükə.

              Philip II Makedoniya taxtında və İlirilərə qarşı kampaniyada

Philip, ölkənin faktiki olaraq dağılmaq ərəfəsində olduğu, qonşuları varlığına son qoymağa hazır olduğu ən çətin vaxtlarda Makedoniya taxtına oturdu. Daxili qarışıqlıq nəticəsində Makedoniya dövləti daha da zəiflədi, Paeonia Makedoniya nəzarətindən müstəqil idi və indi xarici qüvvələr tərəfindən dəstəklənən taxta əlavə iddiaçılar Philipin hakimiyyəti üçün ciddi təhlükə idi.  

359 -cu ildə Makedoniya və işğal etdiyi ərazilər

Böyük təhlükəyə baxmayaraq, 21 yaşlı kral ruhdan düşmədi və tezliklə diplomatik bacarıqlarını nümayiş etdirəcək. Trakya padşahını hədiyyələrlə satın aldı və Trakiya sarayında sığınacaq tapan ilk Makedoniyalı iddiaçını öldürməyə inandırdı. Sonra Afinanın Yunan gücü tərəfindən dəstəklənən ikinci iddiaçını döyüşdə məğlub etdi. Afinalıları kədərləndirməmək üçün ehtiyatla Makedoniya sahilindəki Amfipolis şəhərini onlara verərək onlarla müqavilə bağladı. Beləliklə, bir ildən az bir müddət sonra o, daxili rəftarlarını aradan qaldırdı və taxtda möhkəm oturaraq krallığının təhlükəsizliyini təmin etdi.      

Philip indi şimal-qərb Makedoniyanı İlirilərdən azad etməkdə qərarlı idi. Eramızdan əvvəl 358 -ci ildə yenidən təşkil etdiyi Makedoniya falanksı ilə döyüşdə onlarla görüşdü və onları tamamilə məğlub etdi. İliriyalılar çaxnaşma içərisində qaçdılar və döyüş meydanında 7000 ölü (bütün qüvvələrinin 3/4) buraxdılar. Şimal-qərb Makedoniya sərbəst idi və Philipin anasının doğulduğu Lincestia da daxil olmaqla bütün Üst Makedoniya kantonları indi azad edənlərə sadiq olaraq Makedoniyanın nəzarətində idi. Illyria özü, Adriyatik sahilinin yaxınlığında dayanıb ölkənin dərinliklərində yerləşən bütün İliriya tayfalarını fəth etdi.

Philip, falanksda Makedoniya lehimlərini təmin etdi sarissa6 metr uzunluğunda, təxminən 18 fut olan bir nizə. The sarissa, falanksın arxa cərgələri tərəfindən dik tutulduqda (ümumiyyətlə səkkiz sıra var idi), manevrlərin falanksın arxasında düşmənin gözündən gizlənməsinə kömək etdi. Phalanxın ön cərgələri ilə üfüqi tutulduqda, insanlar üçün 20 metr məsafədən qaça biləcək qəddar bir silah idi.

Makedoniya falanksı

Philip, ordunu Makedoniya kişilərinin həyat tərzinə çevirdi. Əsgərlərin yalnız part-time bir iş olduğu, keçmişdə əkinçiliyin pik vaxtlarında kişilərin edəcəyi şeydən fərqli olaraq, əsgərlərin bunu il boyu edə biləcəyi qədər yaxşı ödəyən peşəkar bir peşə oldu. Bu, kişiləri arasında birlik və birlik yarataraq mütəmadi olaraq adamına güvənməsinə imkan verdi.

Filipin əsgərlikdən başqa Makedoniyanı gücə çevirməyə kömək edən bir neçə siyasi ixtirası vardı. İttifaq yaratmaq və sadiqliyi gücləndirmək üçün əsas üsulu evliliklər idi və onun diplomatik manevrlərindən daha çox hərbi qələbələrindən daha çox fəxr etdiyi söylənilir. Əvvəlcə İliriya şahzadəsi Audata ilə evləndi, bununla da İliriyalılarla ittifaq bağladı, sonra Makedoniya Elimea kantonunun şahzadəsi Phila ilə evləndi və daxili Makedoniya birliyini gücləndirdi. Eramızdan əvvəl 357 -ci ildə qonşu Epirus ölkəsindən olan şahzadə Olimpiya ilə evləndi. Bir il sonra Olympias ona Alexander adlı bir oğlu verdi. Philip, Makedoniya zadəganlarının oğullarının Pelladakı məhkəmədə təhsil almasına da icazə verdi. Burada bu gənclər krala qarşı şiddətli bir sədaqət inkişaf etdirərdilər, padşah isə valideynlərini hakimiyyətinə müdaxilə etməkdən çəkindirərdi.

İliriyalıların məğlubiyyətindən sonra Makedoniya siyasəti getdikcə aqressivləşdi. Paeonia, Filippin hakimiyyəti altında artıq Makedoniyaya zorla birləşdirildi. 357 -ci ildə Philip Afina ilə müqaviləni pozdu və hakimiyyətə gəldikdə Yunanlılara təslim etdiyi Amfipolisə hücum etdi. Güclü mühasirədən sonra şəhər yenidən Makedoniyanın əlinə keçdi. Sonra yaxınlıqdakı Pangaeus dağının qızıl mədənlərinə sahib olmasını təmin etdi ki, bu da gələcək müharibələrini maliyyələşdirməyə imkan verəcək.    

356 -cı ildə Makedoniya ordusu daha şərqə doğru irəliləyərək Trakiyalıların əlində olan və Filipin adını Philippi olaraq dəyişdirdiyi Crenides şəhərini (müasir Dramın yaxınlığında) ələ keçirdi. Makedoniyanın Trakya ilə şərq sərhədi indi Nestus (Mesta) çayında qorunurdu.

Elə həmin il Makedoniya ordusu Xalkidisdəki Yunan şəhəri Potidaea'ya hücum edərək onu ələ keçirdi. Afina şimala qüvvə göndərməyə hazırlaşarkən, Philip Makedoniya sahilində başqa bir Yunan koloniyası olan Pydnanı ələ keçirdi və ertəsi il uzun müddət Afinanın bazası olan Pydna yaxınlığında yerləşən Yunan Methone şəhəri təslim oldu.   Makedoniyalı olmayan bütün vətəndaşlar qovuldu, şəhər yerlə yeksan edildi və yenidən Makedoniya şəhəri olaraq quruldu.

Philip daha sonra Yunanıstanın şimalına yürüş etdi. Thessaly'de düşmənlərini məğlub etdi və 352 -ci ilə qədər bu şimal Yunan bölgəsinə möhkəm nəzarət etdi. Makedoniya ordusu Yunanıstanı iki yerə bölən Thermopylae keçidinə qədər irəliləmişdi, lakin Afinalılar, Spartalılar və Axeylilərin birgə Yunan qüvvələri tərəfindən güclü şəkildə qorunduğu üçün onu almağa cəhd etməmişdi.

Philip Makedoniyaya qayıtdı və Makedoniya torpaqlarında qalan Yunan koloniyalarının tamamilə qovulması üçün hazırlıqlara başladı. Eramızdan əvvəl 348-ci ildə Makedoniya ordusu Xalkidis yarımadasına hücum edərək Olynthus şəhər dövlətini məğlub etdi. Methone kimi, Olynthus və Xalkidisdəki digər 31 Yunan şəhəri də tamamilə yıxıldı və yerlə yeksan edildi, Yunan vətəndaşları qul kimi satıldı və torpaqları Makedoniyalılara paylandı. Bu Yunan şəhərləri arasında Yunan filosofu Aristotelin vətəni Stageira da vardı. Kalkidis yarımadasının hamısı Makedoniya ərazisinə birləşdirildi, bu da Makedoniya torpaqlarında yunan məskənlərinin sona çatdığını göstərir.

348 -ci il Makedoniya genişlənməsi

Philip daha sonra mərkəz Yunanıstana qayıtdı və burada təcavüzkar siyasəti ilə eramızdan əvvəl 346 -cı ildə Yunanıstanın Delphic məclisində iştirak etdi. Onun pulu, istədiyi yerdə tərəfdarları, qədim yunan tarixçilərinin "Yunanıstan xainləri" adlandırdıqları tərəfdarları satın alırdı. Yunanlar üçün müqəddəs olan məclisə ilk dəfə Makedoniyalı girdi. Delfiya məclisində oturan Philip, digər Yunan şəhər dövlətləri üzərindəki təsirini həyata keçirə və Yunanıstanda tanınmış mövqe qura bildi. Lakin Makedoniyanın Yunanıstanın daxili siyasətinə müdaxiləsi yunanlara xoş gəlmədi və müqavimətləri durmadan artırdı.

Böyük Afinalı natiq Demosfen, eramızdan əvvəl 351 -ci ildə birincisini verdi Filippilər, Yunanlara Makedoniyanın Yunanıstanın azadlığı təhlükəsi ilə bağlı xəbərdarlıq edən bir sıra çıxışlar. Onun Filippilər (ikincisi eramızdan əvvəl 344 -cü ildə, üçüncüsü eramızdan əvvəl 341 -ci ildə) və onun üçü Olinthiacs (Eramızdan əvvəl 349, Olynthusa Philipə qarşı kömək istədiyi), hamısı Yunanıstanı xarici işğalçıya qarşı oyandırmağa yönəlmişdi. Üçüncü hissədə FilippilərBöyük Afinalı dövlət xadimi, ən yaxşı nitqlərindən biri sayılan II Filippdən bəhs etdi:

" nəinki yunanlar, nə də yunanlarla əlaqəli deyil, hətta şərəflə adlandırıla biləcək hər hansı bir yerdən bir barbar da deyil, Makedoniyadan gələn vəhşi bir qulaq, heç vaxt layiqli bir kölə satın almaq mümkün deyildi " (Üçüncü Filipp, 31)

Bu sözlər, qədim yunanların qədim Makedoniyalıları heç vaxt qohum kimi təhlükəli qonşu hesab etmədiklərini əks etdirir. Onlara və krallarına elə baxırdılar barbarlar (qeyri-yunanlar), bütün qeyri-yunanlara necə davrandıqları. II Filippdən çox əvvəl, qədim yunan tarixçisi Herodot, Makedoniya kralı I Aleksandrın (e.ə 498-454), Philellenenin, yunanların dostu və#34 və təbii olaraq qeyri-yunanların, Olimpiya oyunlarında iştirak etmək. Yunan idmançılar barbar ilə qaçmayacaqlarını bildirərək etiraz ediblər. Tarixçi Thucydides   da Makedoniyalıları hesab edirdi barbarlar və Tracymachus, Makedoniya kralı Archelausa (eramızdan əvvəl 413-399) açıq şəkildə barbar.

Makedoniya kralı, 345 -in çox hissəsini fəth edilmiş xalqların üsyanlarını yatırmaq üçün sərf etdi. Makedoniya ordusuna İlirilərə, Dardaniyalılara və Trakiyalılara qarşı rəhbərlik etdi. 344 -cü ildə Thessalydəki yunanlar üsyan etdilər, lakin qiyamları da sürətlə yatırıldı. Elə həmin il Epirusa yürüş etdi və ölkəni sakitləşdirdi.

Makedoniyanın həmsərhəd bölgələrini təmin edən Philip, böyük bir Makedoniya ordusu topladı və uzun bir fəth kampaniyası üçün Trakya dərinliyinə getdi. 339 -cu ilə qədər Trakyalıları bir sıra döyüşlərdə məğlub etdikdən sonra, Trakyanın böyük bir hissəsi uzun və çətin mühasirəyə müvəffəqiyyətlə tab gətirən Yunanıstanın ən şərq sahilindəki Bizans və Perinth şəhərlərini xilas edərək Makedoniyanın əlində idi. Ancaq həm Yunanıstanın müxtəlif şəhər-dövlətlərindən, həm də Makedoniyanın yüksəlişinə və onun şərq genişlənməsinə narahatlıqla baxan Fars padşahının özü olmasaydı, həm Bizans, həm də Perinthus əlbəttə düşərdi. Qəribədir ki, Yunanlar bir əsrdən artıqdır ki, Yunanıstanda ən çox nifrət edilən millət olsa da, Makedoniyalılara qarşı farsları dəvət etmiş və tərəfdar olmuşlar. Təxminən 150 il əvvəl Farsların Yunanıstana hücumunun xatirəsi hələ də sağ idi, lakin Yunanıstanın Makedoniyalılara nifrəti onu bir kənara qoymuşdu.

İki Yunan şəhərinin mühasirəsini qaldırmaq üçün Makedoniya qoşunlarına əmr verən Philip ordunu şimala doğru Trakya boyunca apardı. 339 -cu ilin yazında Makedoniyalılar, böyük ordu ilə yaxınlarda çayı keçən Tuna yaxınlığındakı İskitlərlə toqquşdu. Philip, İskit kralı Ərazilərinin öldürüldüyü və 20.000 İskit qadın və uşağını qul olaraq götürdüyü çarpıcı bir qələbə qazandı. Lakin Makedoniyaya qayıdarkən Trakiya Triballıları Makedoniya karvanına hücum etdilər. Əldə edilən qənimət itirildi, Philip ağır bir zədə aldı və bu səbəbdən onu daimi olaraq topal qoydu və ordu evə əliboş döndü.

Philip sonrakı ayları Makedoniyada zədəsini sağaltdı, ancaq istirahət etməyə vaxt yox idi. Yunanlar böyük bir ordu birləşdirir və toplayırdılar və tarixçi Peter Green -in qeyd etdiyi kimi 'Philip sürətlə hərəkət etməsəydi, onların ərazisini deyil, onun ərazisini işğal edənlər olardı ’. Sağalan kimi, Philip hələ də ən böyük Makedoniya ordusunu topladı, 18 yaşlı oğlu İskəndərə Makedoniyanın baş generalları arasında komandanlıq etdi və Yunanıstana getdi. Yunanlar eyni zamanda Makedoniya istilası ilə üzləşmək üçün Fars işğalından sonra ən böyük ordusunu topladılar. İki ordunun bir araya gəldiyi Yunanıstanın mərkəzindəki Chaeronea'da, bütün Yunanıstan sahəyə 35.000 piyada və 2000 süvari, Makedoniyalılarda isə 30.000 piyada və 2000 süvari var idi. Sayı az olsa da, şəhərətrafı taktika və falanksın süvarilərlə yaxşı əlaqələndirilməsi ilə Makedoniya ‘barbar ’ birləşmiş Yunan ordusunu məğlub etdi. Yunanlar arasında ən çox itki Afinalılar, Tebanlar və Axeylər oldu. Qədim Roma və Yunan tarixçiləri, eramızdan əvvəl 338 -ci il avqustun 2 -də Chaeronea döyüşünü Yunan azadlığının və tarixinin sonu hesab edirlər. Greece will not regain its freedom from foreign occupation until early 19 th century AD.

Philip now proceeded in securing his newest conquest. Macedonian garrisons were strategically positioned in Thebes (the city where he spent 3 years as hostage), Chalcis, Ambracia, Peloponnesus, Corinth the gateway of Peloponnesus, along the many more already in existence in Thessaly and in central Greece. Then he summoned the representatives of the Greek states at Corinth, and under the presence of the Macedonian garrison troops, secured ‘peace’ with the Greeks. He organized all Greek states into a Greek league. The Greek league was to form a separate alliance with Macedonia, but Macedonia itself will not be a member of the Greek league as neither Philip nor Macedonia had representatives at the council. Philip appointed himself "Commander of the Greeks", as he was already commander of the conquered Illyrians and Thracians. The Greeks, like the Illyrians and Thracians before them, were now obligated to support and obey the commands of the Macedonian king. Philip already had plans for invasion of the Persian Empire, which would crown his career as world conqueror. To win support from the Greeks he proclaimed that he would 'liberate' the Greek cities in Asia Minor from the Persian rule. But this well thought propaganda did not deceive the Greeks who were well aware that Philips's settlement in Greece was just a cloak for his future conquests. Therefore, during the following year (337), as the Greek assembly officially acclaimed Philip's idea for a Persian war, tens of thousands of Greeks sailed off to Asia Minor to enroll in the Persian army against the upcoming Macedonian invasion. The Roman historian Curtius confirmed that by the time the Macedonian army entered Asia, there was a huge force of 50,000 Greeks (both from mainland Greece and from Asia Minor) in the army serving the Persian king, waiting to face off the Macedonians.

Meanwhile Philip had begun the preparations for the Persian invasion. It is now that he made what the ancient historians considered to be the greatest mistake of his life. Having married 6 times before (all non-Macedonian women save Phila), he now married Cleopatra, a Macedonian girl from of high nobility. The ancients say that he married her 'out of love'. This marriage led to a break with Olympias and his son Alexander . At the wedding banquet, Cleopatra's uncle general Attalus made a remark about Philip fathering a "legitimate" heir, i.e., one that was of pure Macedonian blood. Alexander threw his cup at the man, blasting him for calling him 'bastard child. Philip stood up, drew his sward, and charged at Alexander, only to trip and fall on his face in his drunken stupor at which Alexander shouted:

"Here is the man who was making ready to cross from Europe to Asia, and who cannot even cross from one table to another without losing his balance."

He then took his mother and fled the country to Epirus. Although allowed to return later, Alexander remained isolated and insecure at the Macedonian court. Meanwhile Philip and Cleopatra had a male child which they named Caranus, in honor of the founder of the Macedonian royal dynasty.

In the spring of 336 BC, Philip begun the invasion of Persia. He sent generals Attalus and Parmenio with an advance force of 10,000 Macedonian troops, to cross over into Asia Minor and pave the way for the later advance of the main army. And while the Macedonians were crossing the Hellespont, in Macedonia everything was ready for the grand celebration for the wedding of Philip's daughter Cleopatra to prince Alexander of Epirus, brother of Olympias. The first day of the celebrations the guests saw a lavish entertained of every sort. But on the second day of the celebration, while entering the theater passing between his son Alexander and his new son-in-law Alexander, Philip was struck with a dagger and killed on the spot. The assassin Pausanias, a young Macedonian noble, attempted to escape but tripped and was killed on the spot by few close friends of Philip's son Alexander.

The great Macedonian conqueror was dead, the men who liberated his country from foreign occupation and brought if from the edge of the abyss into a world power. His dream for conquering the Persian Empire now lays on his successor, his son king Alexander-III . But both ancient and modern historians recognize that without the military and political efforts of Philip, Alexander would have never been as successful as he was.  After all, it was Philip who created the powerful Macedonian army and turned Macedonia into a strong nation in arms.

Macedonia at Philip's death (336 BC)

Why Pausanias killed the Macedonian king is a question that puzzled both ancient and modern historians. There is a claim that Pausanias was driven into committing the murder after he was denied justice by the king when he sought his support in punishing Cleopatra's uncle Attalus for earlier mistreatment. But there are also reports that claim that both Olympias and Alexander were responsible for the assassination, by driving the young men into committing the act. That might explain why Pausanias was instantly put to death by Alexander's close friends instead of captured alive.

The royal tomb excavated in 1977 in Aegean Macedonia  near Salonica, was at first believed to be the one of Philip II. However, it was later proven that the tomb dates from around 317 BC, suggesting that it belonged to king Philip III Arrhidaeus, the son of Philip II and half-brother of Alexander the Great (Science 2000 April 21 288: 511-514).

Philip's son Alexander took the Macedonian army into Asia, destroyed the Persian Empire and conquered lands as far as India.  But a s soon as the news of Alexander's death in Babylon were known in Europe, the Greeks rebelled yet again and so begun the Lamian War .  The Macedonians were defeated and expelled from Greece, but the Macedonian commander Antipater returned with additional reinforcement of 10,000 veterans from Asia.  The Macedonian army marched into Greece, defeated the Greek army at Crannon in Thessaly and brought the war to an end. Greece will remain under Macedonian rule for the next one and a half century.  

In Asia the Macedonian commanders who served Alexander fought each other for power. Perdiccas  and Meleager were murdered, Antigonus rose to control most of Asia, but his growth of power brought the other Macedonian generals in coalition against him.  He was killed in battle and the Macedonian Empire split into four main kingdoms - the one of Seleucus (Asia), Ptolemy (Egypt), Lysimachus (Thrace), and Antipater's son Cassander (Macedonia, including Greece).

The rise of Rome put an end to Macedonian kingdoms. Macedonia and Greece were conquered in 167/145 BC, Seleucid Asia by 65 BC, and Cleopatra VII, the last Macedonian descendent of Ptolemy committed suicide in 30 BC, and Egypt was added to the Roman Empire. 

With the split of the Roman Empire into Western and Eastern (Byzantium), the Macedonians came to play a major role in Byzantium.  The period of rule of the Macedonian dynasty which ruled the Eastern Roman Empire from 867 to 1056 is known as the "Golgen Age" of the Empire .  The Eastern Roman Empire fell in the 15 th century and Macedonia, Greece, and the whole southern Balkans came under the rule of the Turkish Empire.

Greece gained its independence at the beginning of the 19 th century with the help of the Western European powers,while Macedonia which continued to be occupied by foreign powers,gained independence in 1991, but only over 37% of its historical ethnic territory . With the Balkan Wars of 1912/1913 Macedonia was occupied by the armies of its neighbors - 51% of it's territory came under, and still is under the rule of Greece, while the remaining 12% are still occupied by Bulgaria. Both Greece and Bulgaria had been condemned numerous times for the oppression of their large Macedonian minorities which they had stripped off basic human rights, ever since the partition of the country.  (Bibliography Ancient Greek and Roman HistoriansModern Historians).


Perdiccas III of Macedon (d.360 or 359) - History

King of Macedonia and conqueror of Illyria, Thrace, and Greece

King Philip II ruled Macedonia from 359 to 336 BC. He was born in Pella, the capital of the ancient Macedonian kingdom, as the youngest son of king Amyntas III. After his fathers death, Macedonia slowly disintegrated as his elder brothers and future kings Alexander II and Perdiccas III, unsuccessfully fought against the continuous attacks of the neighboring Thracians, Illyrians, and Greeks. The Thracians were already in possession of eastern Macedonia, the strongest Greek military power of Thebes continuously intervened in the internal Macedonian politics, the Greeks colonies on the edge of Macedonia, particularly Olynthus, were obstacle to Macedonia's economy and presented a military danger, and the invasions of the Illyrians put north-western Macedonia under their occupation.

Philip II was a hostage of the Greeks at Thebes, between 368 and 365 BC. But while in captivity there, he observed the military techniques of then the greatest power in Greece. When he returned to Macedonia he immediately set forth in helping his brother Perdiccas III, who was then king of Macedonia, to strengthen and reorganize the Macedonian army. But in 359, when king Perdiccas III set out to battle the Illyrians to free north-western Macedonia, the Macedonian army suffered a disastrous defeat. 4,000 Macedonian soldiers, including their king lay dead on the battlefield. The Illyrians enforced their occupation of north-western Macedonia and were now an even greater threat to the very existence of the Macedonian kingdom.

Philip II on the Macedonian Throne and the Campaign against the Illyrians

Philip ascended on the Macedonian throne in the most difficult times the country was virtually at the brink of collapse, its neighbors ready to put an end to its existence. The Macedonian state was further weakened by internal turmoil, Paeonia was independent of Macedonian control, and additional claimants to the throne now supported by foreign powers were a serious threat to Philip's reign.

Macedonia and its occupied territories in 359 BC

Despite the tremendous danger, the 21-year-old king was not discouraged, and will soon demonstrate his diplomatic skills. He bought off the Thracian king with gifts and persuaded him to put to death the first Macedonian pretender to the throne who had found a refuge at the Thracian court. Then he defeated in battle the second pretender who was supported by the Greek power of Athens. Careful not to upset the Athenians, he made a treaty with them, ceding the city of Amphipolis on the Macedonian coast to them. Thus in little more then a year he removed the internal treats and secured the safety of his kingdom by firmly establishing himself on the throne.

Philip was now determined to free north-western Macedonia from the Illyrians. In 358 BC he met them in battle with his reorganized Macedonian phalanx, and utterly defeated them. The Illyrians fled in panic, leaving 7,000 dead (3/4 of their whole force) on the battleground. North-western Macedonia was free, and all of the Upper Macedonia cantons, including Lyncestia, the birthplace of Philip s mother, were now firmly under Macedonian control, loyal to their liberator. The Macedonian army grew in size overnight and invaded Illyria itself, conquering all Illyrian tribes deep into the country, stopping short near the Adriatic coast.

Reorganization of the Macedonian Army

Philip provided his Macedonian solders in the phalanx with sarissa, a spear which was long 6 meters, about 18 feet. The sarissa, when held upright by the rear rows of the phalanx (there were usually eight rows), helped hide maneuvers behind the phalanx from the view of the enemy. When held horizontal by the front rows of the phalanx, it was a brutal weapon for people could be run through from 20 feet away.

The Macedonian phalanx

Philip made the military a way of life for the Macedonian men. It became a professional occupation that paid well enough that the soldiers could afford to do it year-round, unlike in the past when the soldiering had only been a part-time job, something the men would do during the off peak times of farming. This allowed him to count on his man regularly, building unity and cohesion among his men.

Apart from military, Philip had several political inventions that helped turn Macedonia into a power. His primary method of creating alliances and strengthening loyalties was through marriages, and it is said that he was more prouder of his diplomatic maneuvers then of his military victories. First he married the Illyrian princess Audata, thus sealing an alliance with the Illyrians, then he married Phila, the princess of the Macedonian canton of Elimea, with which he strengthened the internal Macedonian unity. In 357 BC he married princess Olympias from the neighboring country of Epirus. A year later Olympias gave him a son which he named Alexander . Philip also allowed the sons of the Macedonian nobles to receive education at the court in Pella. Here these young men would develop a fierce loyalty for the king, while the king kept their parents from interfering with his authority.

The Conquest of Amphipolis and the Defeat of the Thracians

After the defeat of the Illyrians, Macedonia s policy became increasingly aggressive. Paeonia was already forcefully integrated into Macedonia under Philip's rule. In 357 BC Philip broke the treaty with Athens and attacked Amphipolis which he surrendered to the Greeks when he came to power. The city fell back in the hands of Macedonia after an intense siege. Then he secured possession over the gold mines of nearby Mount Pangaeus, which will enable him to finance his future wars.

In 356 the Macedonian army advanced further eastward and captured the town of Crenides (near modern Drama) which was in the hands of the Thracians, and which Philip renamed after himself to Philippi. The Macedonian eastern border with Thrace was now secured at the river Nestus (Mesta).

The Conquest of the Greek cities Potidaea, Pydna, and Methone

In the same year the Macedonian army attacked and captured the Greek city Potidaea in Chalcidice. While Athens was preparing to send force north, Philip captured Pydna, another Greek colony on the Macedonian coast, and the following year, the Greek city of Methone, located not far from Pydna, which had been an Athenian base for a long time, surrendered to the Macedonians. All non-Macedonian citizens were expelled, the city was razed to the ground, and re-founded as a Macedonian city.

The Conquest of Northern Greece - Thessaly

Philip next marched into northern Greece. In Thessaly he defeated his enemies and by 352, he was firmly in control of this northern Greek region. The Macedonian army advanced as far as the pass of Thermopylae which divides Greece in two parts, but it did not attempt to take it because it was strongly guarded by a joint Greek force of Athenians, Spartans, and Achaeans.

The end of Greek settlements on Macedonian soil

Philip returned to Macedonia and begun preparations for a complete expulsion of the remaining Greek colonies on Macedonian land. In 348 BC, the Macedonian army attacked the Chalcidice peninsula and defeated the city-state of Olynthus. Like Methone, Olynthus and the other 31 Greek cities in Chalcidice were utterly demolished and razed to the ground, their Greek citizens sold as slaves, and their land distributed to the Macedonians. Among these Greek cities was Stageira, the birthplace of the Greek philosopher Aristotle. The whole of Chalcidice peninsula was annexed to Macedonia, marking an end of Greek settlements on Macedonian soil.

Macedonian Expansion 348 BC

Greek Resistance to the Macedonian 'Barbarian'

Philip then returned to central Greece where through his aggressive politics forced his presence at the Greek Delphic council as part of the settlement of 346 BC. His money were buying off supporters where he desired, supporters which the ancient Greek historians called traitors of Greece . It was for first time ever that a Macedonian entered the council which was sacred to the Greeks. With the seat at the Delphic council, Philip was now able to exercise his influence over the other Greek city-states and establish recognized position in Greece. But the Macedonian intrusion in internal Greek policies did not sit well with the Greeks and the their resistance was growing steadily.

The great Athenian orator Demosthenes , already in 351 BC delivered the first of his Philippics, a series of speeches warning the Greeks about the Macedonian menace to Greek liberty. Onun Philippics (the second in 344 BC, the third in 341 BC) and his three Olynthiacs (349 BC, in which he urged aid for Olynthus against Philip), were all directed in arousing Greece against the foreign conqueror. In the third of the Philippics, which is considered the finest of his orations, the great Athenian statesman spoke of Philip II as of:

"not only no Greek, nor related to the Greeks, but not even a barbarian from any place that can be named with honors, but a pestilent knave from Macedonia, whence it was never yet possible to buy a decent slave" (Third Philippic, 31)

These words echo the fact that the ancient Greeks regarded the ancient Macedonians as dangerous neighbors, never as kinsmen. They viewed them and their kings as barbarians (non-Greeks), a manner in which they treated all non-Greeks. Long before Philip II, the ancient Greek historian Herodotus , related how the Macedonian king Alexander I (498-454 BC), the Philhellene, that is "a friend of the Greeks" and naturally a non-Greek, wanted to take a part in the Olympic games. The Greek athletes protested, saying they would not run with a barbarian. Historian Thucydides also considered the Macedonians as barbarians and Thracymachus explicitly referred to the Macedonian king Archelaus (413-399 BC) as barbarian.

Suppression of the Illyrian, Thracian, Greek, and Epirote Rebellions

The Macedonian king spent most of 345 subduing the rebellions of the conquered nations. He led the Macedonian army against the Illyrians, Dardanians, and the Thracians. In 344 the Greeks in Thessaly rebelled, but their uprisings was also swiftly put down. The same year he marched into Epirus and pacified the country.

The Conquest of Thrace

Having secured the bordering regions of Macedonia, Philip assembled a large Macedonian army and marched deep into Thrace for a long conquering campaign. By 339 after defeating the Thracians in series of battles, most of Thrace was firmly in Macedonian hands save the most eastern Greek coastal cities of Byzantium and Perinthus who successfully withstand the long and difficult sieges. But both Byzantium and Perinthus would have surely fell had it not been for the help they received from the various Greek city-states, and the Persian king himself, who now viewed the rise of Macedonia and its eastern expansion with concern. Ironically, the Greeks invited and sided with the Persians against the Macedonians, although the Persians had been the most hated nation in Greece for more then a century. The memory of the Persian invasion of Greece some 150 years ago was still alive but the Greek hatred for the Macedonians had put it aside.

Victory over the Scythians

Ordering the Macedonian troops to lift the sieges of the two Greek cities, Philip led the army northward across Thrace. In the spring of 339 the Macedonians clashed with the Scythians near Danube, who had recently crossed the river with large army. Philip won a stunning victory in which the Scythian king Areas was killed and took 20,000 Scythian women and children as slaves. But on the return to Macedonia, the Thracian Triballians attacked the Macedonian convoy. The booty was lost, Philip suffered a severe injury which left him permanently lame, and the army returned home empty-handed.

The Conquest of Greece

Philip spent the following months in Macedonia recovering from the injury, but there was no time to relax. The Greeks were uniting and assembling a large army, and as historian Peter Green observed 'if Philip did not move fast it would be they who invaded his territory, not he theirs . As soon as he recovered, Philip assembled the largest Macedonian army yet, gave his 18-year-old son Alexander a commanding post among the senior Macedonian generals, and marched into Greece. The Greeks likewise assembled their largest army since the Persian invasion to face the Macedonian invasion. At Chaeronea in central Greece where the two armies met, the whole of Greece put 35,000 infantry and 2,000 cavalry on the field, while the Macedonians had 30,000 infantry and 2,000 cavalry. Although outnumbered, with suburb tactics and well coordination of the phalanx with the cavalry, the Macedonian barbarian defeated the united Greek army. Among the Greeks, the Athenians, Thebans, and the Achaeans suffered the biggest losses. The ancient Roman and Greek historians, consider the battle of Chaeronea, on August 2 nd , 338 BC as an end to Greek liberty and history. Greece will not regain its freedom from foreign occupation until early 19 th century AD.

Commander of the Greeks, Illyrians, and Thracians

Philip now proceeded in securing his newest conquest. Macedonian garrisons were strategically positioned in Thebes (the city where he spent 3 years as hostage), Chalcis, Ambracia, Peloponnesus, Corinth the gateway of Peloponnesus, along the many more already in existence in Thessaly and in central Greece. Then he summoned the representatives of the Greek states at Corinth, and under the presence of the Macedonian garrison troops, secured peace with the Greeks. He organized all Greek states into a Greek league. The Greek league was to form a separate alliance with Macedonia, but Macedonia itself will not be a member of the Greek league as neither Philip nor Macedonia had representatives at the council. Philip appointed himself "Commander of the Greeks", as he was already commander of the conquered Illyrians and Thracians. The Greeks, like the Illyrians and Thracians before them, were now obligated to support and obey the commands of the Macedonian king. Philip already had plans for invasion of the Persian Empire, which would crown his career as world conqueror. To win support from the Greeks he proclaimed that he would 'liberate' the Greek cities in Asia Minor from the Persian rule. But this well thought propaganda did not deceive the Greeks who were well aware that Philips's settlement in Greece was just a cloak for his future conquests. Therefore, during the following year (337), as the Greek assembly officially acclaimed Philip's idea for a Persian war, tens of thousands of Greeks sailed off to Asia Minor to enroll in the Persian army against the upcoming Macedonian invasion. The Roman historian Curtius confirmed that by the time the Macedonian army entered Asia, there was a huge force of 50,000 Greeks (both from mainland Greece and from Asia Minor) in the army serving the Persian king, waiting to face off the Macedonians.

The Marriage with Cleopatra and the Family Split

Meanwhile Philip had begun the preparations for the Persian invasion. It is now that he made what the ancient historians considered to be the greatest mistake of his life. Having married 6 times before (all non-Macedonian women save Phila), he now married Cleopatra, a Macedonian girl from of high nobility. The ancients say that he married her 'out of love'. This marriage led to a break with Olympias and his son Alexander . At the wedding banquet, Cleopatra's uncle general Attalus made a remark about Philip fathering a "legitimate" heir, i.e., one that was of pure Macedonian blood. Alexander threw his cup at the man, blasting him for calling him 'bastard child. Philip stood up, drew his sward, and charged at Alexander, only to trip and fall on his face in his drunken stupor at which Alexander shouted:

"Here is the man who was making ready to cross from Europe to Asia, and who cannot even cross from one table to another without losing his balance."

He then took his mother and fled the country to Epirus. Although allowed to return later, Alexander remained isolated and insecure at the Macedonian court. Meanwhile Philip and Cleopatra had a male child which they named Caranus, in honor of the founder of the Macedonian royal dynasty.

In the spring of 336 BC, Philip begun the invasion of Persia. He sent generals Attalus and Parmenio with an advance force of 10,000 Macedonian troops, to cross over into Asia Minor and pave the way for the later advance of the main army. And while the Macedonians were crossing the Hellespont, in Macedonia everything was ready for the grand celebration for the wedding of Philip's daughter Cleopatra to prince Alexander of Epirus, brother of Olympias. The first day of the celebrations the guests saw a lavish entertained of every sort. But on the second day of the celebration, while entering the theater passing between his son Alexander and his new son-in-law Alexander, Philip was struck with a dagger and killed on the spot. The assassin Pausanias, a young Macedonian noble, attempted to escape but tripped and was killed on the spot by few close friends of Philip's son Alexander.

The great Macedonian conqueror was dead, the men who liberated his country from foreign occupation and brought if from the edge of the abyss into a world power. His dream for conquering the Persian Empire now lays on his successor, his son king Alexander III . But both ancient and modern historians recognize that without the military and political efforts of Philip, Alexander would have never been as successful as he was. After all, it was Philip who created the powerful Macedonian army and turned Macedonia into a strong nation in arms.

Macedonia at Philip's death (336 BC)

Why Pausanias killed the Macedonian king is a question that puzzled both ancient and modern historians. There is a claim that Pausanias was driven into committing the murder after he was denied justice by the king when he sought his support in punishing Cleopatra's uncle Attalus for earlier mistreatment. But there are also reports that claim that both Olympias and Alexander were responsible for the assassination, by driving the young men into committing the act. That might explain why Pausanias was instantly put to death by Alexander's close friends instead of captured alive.

The royal tomb excavated in 1977 in Aegean Macedonia near Salonica, was at first believed to be the one of Philip II. However, it was later proven that the tomb dates from around 317 BC, suggesting that it belonged to king Philip III Arrhidaeus, the son of Philip II and half-brother of Alexander the Great (Science 2000 April 21 288: 511-514).

Philip's son Alexander took the Macedonian army into Asia, destroyed the Persian Empire and conquered lands as far as India. But a s soon as the news of Alexander's death in Babylon were known in Europe, the Greeks rebelled yet again and so begun the Lamian War . The Macedonians were defeated and expelled from Greece, but the Macedonian commander Antipater returned with additional reinforcement of 10,000 veterans from Asia. The Macedonian army marched into Greece, defeated the Greek army at Crannon in Thessaly and brought the war to an end. Greece will remain under Macedonian rule for the next one and a half century.

In Asia the Macedonian commanders who served Alexander fought each other for power. Perdiccas and Meleager were murdered, Antigonus rose to control most of Asia, but his growth of power brought the other Macedonian generals in coalition against him. He was killed in battle and the Macedonian Empire split into four main kingdoms - the one of Seleucus (Asia), Ptolemy (Egypt), Lysimachus (Thrace), and Antipater's son Cassander (Macedonia, including Greece).

The rise of Rome put an end to Macedonian kingdoms. Macedonia and Greece were conquered in 167/145 BC, Seleucid Asia by 65 BC, and Cleopatra VII, the last Macedonian descendent of Ptolemy committed suicide in 30 BC, and Egypt was added to the Roman Empire.

With the split of the Roman Empire into Western and Eastern (Byzantium), the Macedonians came to play a major role in Byzantium. The period of rule of the Macedonian dynasty which ruled the Eastern Roman Empire from 867 to 1056 is known as the "Golden Age" of the Empire . The Eastern Roman Empire fell in the 15 th century and Macedonia, Greece, and the whole southern Balkans came under the rule of the Turkish Empire.

Greece gained its independence at the beginning of the 19 th century with the help of the Western European powers, while Macedonia which continued to be occupied by foreign powers, gained independence in 1991, but only over 37% of its historical ethnic territory . With the Balkan Wars of 1912/13 Macedonia was occupied by the armies of its neighbors - 51% of it's territory came under, and still is under the rule of Greece, while the remaining 12% are still occupied by Bulgaria. Both Greece and Bulgaria had been condemned numerous times for the oppression of their large Macedonian minorities which they had stripped off basic human rights, ever since the partition of the country. (Bibliography Ancient Greek and Roman Historians and Modern Historians ).


Miras

The heroon at Vergina in Greek Macedonia (the ancient city of Aegae – Αἰγαί) is thought to have been dedicated to the worship of the family of Alexander the Great and may have housed the cult statue of Philip. It is probable that he was regarded as a hero or deified on his death. Though the Macedonians did not consider Philip a god, he did receive other forms of recognition by the Greeks, such as at Eresos (altar to Zeus Philippeios), Ephesos (his statue was placed in the temple of Artemis), and Olympia, where the Philippeion was built.

Isocrates once wrote to Philip that if he defeated Persia, there was nothing left for him to do but to become a god, [ 15 ] and Demades proposed that Philip be regarded as the thirteenth god however, there is no clear evidence that Philip was raised to the divine status accorded his son Alexander. [ 16 ]


Videoya baxın: Philip II of Macedon 359 to 336.